Ik ben verkoopmedewerker bij een bouwmarkt. Mag daar de afdeling verf een beetje runnen als alle fulltimers weg zijn. Avondpauze, vrije dag, vakantie, zolang ze maar weg zijn is de afdeling van mij.

Heel vaak is dat leuk om te doen, de afdeling runnen. Maar soms zijn er een paar klanten die je wel kan schieten. Ik had er pas ook weer zo een, zo’n vervelende klant. Ik kwam net uit het achterpad gelopen. Moest daar iemand helpen met een paar rolgordijnen. Maar goed ik kwam dus aangelopen vanuit het achterpad om even naar de balie te gaan om te kijken of er nog klanten stonden. Stapt er net voor de balie een man op me af. Hij vroeg aan mij of ik hier de verfexpert was. Aangezien mijn welgewaardeerde collega’s allemaal weg waren antwoordde ik
de man dat ik de verfexpert was.

Nou toen begon het feest. Zijn eerste reactie was een beetje een fronsende, controlerende blik. Je kon wel zeggen dat hij aan mij twijfelde. Niet heel gek, ben pas 17 jaartjes maar ik durf te wedden dat ik 25 keer zoveel van verf afweet als de gemiddelde Nederlander. Maar die meneer keek mij dus een beetje vreemd aan. Zijn weerwoord op mijn antwoord waren de legendarische worden: “Zo zie je er niet uit. Sorry als ik je nu beledigd heb, maar ik zeg altijd wat ik denk.” Ik lichtelijk ontdaan van zijn reactie liet me niet zo snel kennen.

“Ach u heeft gelijk dat u geen blad voor de mond neemt. Daarbij, ik hoor wel ergere dingen van andere mensen” luidde mijn reactie. Het enige wat er eigenlijk door mijn hoofd schoot was: “Let’s play a game.” Maar netjes opgevoed en welgemanierd dat ik ben liet ik de man al zijn vragen stellen en probeerde die met mijn gigantische verfkennis zo juist mogelijk te beantwoorden. Na een paar vragen te hebben gesteld aan de balie, liep ik samen met meneer het pad voor de muurverven in. Ook hier stak hij weerl van wal met een dozijn vragen die een
normale klant nooit zou stellen.

De laatste vraag eindelijk beantwoord, pakte de man een pot met 5 liter Histor monodek. Een superieur dekkende muurverf. Net toen meneer weg wilde lopen zei ik nog op een welgemanierde toch stekende toon tegen hem dat mijn advies toch niet tegen viel. De meneer kneep zijn kraaloogjes een heel klein beetje samen en zei dat het inderdaad alles meeviel. Hij draaide zich om en liep met de pot van 5 liter, superieur dekkende, monodek muurverf van Histor richting de kassa.

Met een beetje een arrogante glimlach liep ik terug naar de balie om te kijken of er nog klanten waren die ik kon helpen. Er stond niemand. Onder het genot van een bekertje ijskoud water kon ik alleen maar denken: “Twijfel nooit aan de expert.” Ik mag dan wel jong zijn, maar om te werken op de afdeling verf heb ik
wel degelijk het een en ander moeten leren. Dat wist de meneer misschien niet,
maar de leeftijd van een werknemer mag in mij ogen nooit de reden zijn om te
twijfelen aan het advies dat op dat moment gegeven wordt.