Eindelijk ! Eindelijk ! Mijn tijd van vruchtbaarheid neemt af. Ik voel af en toe de hitte al over mijn lijf stromen en ik denk : Yes ! Het is zover ! De pre-overgang is begonnen. Mijn periode slaat af en toe al een paar weken over zelfs. Eindelijk kom ik op de leeftijd dat ik bepaalde vragen niet meer krijg. Mijn eerste periode begon toen ik twaalf was en ik was ook nog logeren bij vrienden van mijn ouders. Wat gênant ! In die jaren daarna veranderd er al erg veel in en met je lichaam. En dan komt er een tijd dat je 15 wordt en je krijgt een vriendje. Nee, niet met zoenen en zo. Gewoon elkaar leuk vinden op 2 meter afstand, zo’n verkering heb je dan. Familie en ook vrienden van mijn ouders merken op dat je aan het veranderen bent, lichamelijk. Dat is echt geen fijne tijd. Ook omdat mijn borsten ook nog eens groter waren dan van alle andere meisjes in mijn klas, wat zeg ik, van mijn hele school. Dat is later, en nu 30 jaar later nog steeds een ding in mijn hoofd. Drie jaar lang bekijken en betasten “ze” je. Je krijgt in deze periode ook een eigen mening en uit deze ook, tenminste als je durft. En opeens kom DE vraag… Wanneer begin je aan kinderen ? Ik weet nog dat deze vraag mij gesteld werd en dat ik bijna over mijn nek ging. Kinderen ? Oh nee, gatver ! Jawel hoor, over een tijd gaan je eierstokken rammelen en dan zit je zo aan twee of misschien wel drie of vier kinderen. Dat is het antwoord wat “ze” alvast voor je invullen. En dat is zo’n vreemde uitspraak met die eierstokken. Ik met mijn autistische opvattingen dacht dat ik dan beter naar de dokter kan gaan als het zover is, dan proberen kinderen te krijgen. Later, toen ik het vaker hoorde, werd me alles duidelijk. Mijn toenmalige vriend was er ook niet duidelijk in. Maar ik was achttien, dus waarom zou ik over kinderen nadenken ? Ik wist niet eens of ik het met hem vol ging houden. De verschrikkelijke leuke tijd van uitgaan en dronken worden was aangebroken. Ook samenwonen was hip dus het duurde niet lang of we hadden een huis gekocht. En DE vraag bleef maar doorzeuren door verschillende mensen. En mijn antwoord is altijd geweest : Nee, ik wil geen kinderen. Echt niet. Jawel, zeiden “ze” opeens zit dat oergevoel in je en dan komen ze hoor. Dat is het mooiste wat je kan meemaken ! Ik heb vaak gedacht : oh nee, wat moet ik dan als ik dat gevoel wel krijg maar mijn hoofd blijft nee zeggen. Ik kan ze ook niet proberen en als het mij niet bevalt weggooien. Kinderen kun je niet uitproberen. En het bevallen, wat denk je daar van ? Heel je ding stuk, een hangbuik en wat denk je dat er met je borsten gebeurd ? En iedereen die op zo’n moment om je bed staat en naar je zit te kijken en te wroeten, op zoek naar een kinderhoofd. En na die onmogelijke pijn ook nog een rits met hechtingen er in. Nee hoor, voor mij geen kinderen baren. Mijn relatie was uit en ik ben naar mijn ouders gegaan. Mijn oude kamertje heb ik opgeknapt en ik woonde weer thuis. Eindelijk verlost van DE vraag ! Want geen verkering is ook geen kinderen. Van mijn twintig tot mijn veertig is dit vele malen gevraagd aan mij en mijn antwoord is altijd nee geweest. Op een moment heb ik gewoon gezegd dat ik er geen kon krijgen. Dat klinkt er hard maar ik kreeg geen vragen of opmerkingen mee. Dat bepaalde gevoel is nooit in mij geweest. En ik heb nooit de behoefte gehad om zelf een kind te baren. Totdat ik mijn huidige man leerde kennen. Hij wil ook geen baby’s maar heeft net als ik, toch een zorggevoel. Samen hebben we besloten om pleegzorg te gaan doen. Heerlijk kinderen in huis ! En nee, ik heb het ook niet gemist dat ik ze zelf niet gekregen heb. “Ze” hebben mij wel verteld dat ik het echte moedergevoel niet zal kennen, ook al heb je tweedehandse kinderen in huis. Ik denk maar zo, ik voel dan ook de zorgen niet die je je hele leven meedraagt. En ja, ik hou van mijn tweedehandse kinderen. In mijn beleving heb ik nu ook een moedergevoel. Toen we vertelden aan “hun” dat we pleegzorg gingen doen kregen we veel positieve reacties. Het liefste wat ik hoorde was : Pap, hoor eens, worden we toch nog opa en oma ! Terwijl mijn moeder zich al bij mijn 15e erbij neer had gelegd dat het bij mij niet ging gebeuren.

Stem op deze column!
Saartjuh

Saartjuh

Overdreven liefde voor dieren, moeder voor pleegkinderen, weinig vrienden, heerlijk getrouwd, scherpe humor en ontzettend druk in mijn hoofd !

Meer Columns van mij