Carrièrebeest als ik ben, ga ik opnieuw op zoek naar een baan. Tegenwoordig noemen we dat ‘een nieuwe uitdaging’, althans die kreet zie ik bij bijna alle andere kandidaten langskomen. Men prijst zichzelf aan als gemotiveerd, enthousiast, op zoek naar een uitdaging. En dat zal beslist zo zijn. Ik ben ook gemotiveerd, enthousiast, en op zoek naar een uitdaging. Alweer. Want een contract voor langere duur, dat zit er tegenwoordig toch echt niet meer in. Drie maanden, een half jaar, een jaar – langer duurt de arbeidsrelatie tegenwoordig vaak niet meer, althans niet voor nieuwe werknemers.

Waar dat aan ligt mag duidelijk zijn: het is voor werkgevers niet aantrekkelijk om mensen voor langere tijd in dienst te nemen. Om diverse redenen, waarvan de meeste toch belastingtechnisch getint zijn. Een publiek geheim, dat met instemming ontvangen wordt als het op feestjes en partijen aan de kaak gesteld wordt. Iedereen weet dat de kosten van het hebben van een personeelsbestand exorbitant geworden zijn. Dus werken steeds meer mensen als freelancer of zzp-er of iets anders – maar niet als medewerker-in-dienst.

Hierdoor worden ook de arbeidsjubilea schaars. Wie op vandaag nog een 40-jarig jubileum bij de baas kan vieren, mag zich vrijwel zeker één der laatsten der Mohikanen noemen. Een 40-jarig jubileum betekent dat de arbeidsrelatie is aangegaan in 1973, mensen. 1973, toen nog niet iedereen twee auto’s, een groot huis en drie vakanties per jaar had. Toen moeders nog thuis waren als de kinderen uit school kwamen, en buren elkaars voornamen nog kenden. Toen vaders als ze op zondag goed gezind waren, het gezin meenamen naar de speeltuin om te schommelen tot ze misselijk van de limonade en de koekjes waren. Oei. Ik realiseer me net dat ik in 1973 nog een vrolijke peuter was. Dat is ook pijnlijk.

Sinds 1973 heeft alles een grote vlucht genomen. Meisjes werden gestudeerde vrouwen, moeders met banen. En dat is prima, al is naar mijn idee de balans in de thuissituatie onder druk komen te staan. Kinderen hebben heel ouderwets dingen nodig die met een R beginnen (Rust, Reinheit, Regelmaat), maar dat is een ander onderwerp. En vaders worden door de baas vaak genoeg nog geacht fulltime aanwezig te zijn. Terwijl ze graag meer betrokken zouden zijn bij de opvoeding van hun kroost. Daar kom ik graag in een andere column uitgebreid op terug. Deze keer gaat het even over mij en mijn queeste naar werk.

Ik ga dus opnieuw op zoek naar een nieuwe baan, een veelgevraagde uitdaging. Ik zet mijzelf in de etalage van diverse ‘winkels’, met namen als LinkedIn, naast alle andere lotgenoten die hetzelfde zoeken als ik. Ik poets mijn imago op middels een herschreven CV en probeer overtuigend uit te stralen dat ik gemotiveerd ben en een zaligmakende uitdaging zoek. En ik hoop dat de werkgever die de winkelstraat van sollicitanten afstruint, zich realiseert dat ik hem of haar in staat stel nog eens iets unieks te realiseren. Ik kan namelijk met het grootste gemak nog een 25-jaar-bij-de-baas- jubileum halen! Zal mij benieuwen wie die uitdaging nog eens echt aan wil gaan…

 

Jubileumschaarste
Aantal stemmen:5 Gemiddeld: 5
Lizette Colaris

Lizette Colaris

Slimme meid die op haar toekomst was voorbereid maar zich nu dagelijks verwonderd realiseert dat die toekomst net even anders geworden is dan ze vooraf had kunnen bedenken..

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
Twitter