Vorig jaar omstreeks deze tijd verbleef ik met mijn lief een aantal dagen in de Ardèche. In de streek, niet in de rivier. Al moet ik zeggen dat ik ook een aantal momenten in de rivier Ardèche heb door gebracht.

De Camping waar wij vertoefden had zoals vele campings aldaar, de mogelijkheid om met een Kajak de rivier op te gaan. Al bij aankomst op de Camping raakten we beiden enthousiast over het idee om samen in een bootje de woeste rivier te trotseren en als echte ontdekkingsreizigers door het prachtige, rotsachtige landschap te varen. Daarnaast maakten we samen ook de nodige grapjes over samen Kajakken. Als we zo’n tochtje heelhuids overleven met elkaar, zit het wel goed met onze relatie… de Beproeving. Zo gezegd, zo gedaan. Op een vroege ochtend worden we door de man die ‘s avonds pizza’s bakt in het restaurantje van de Camping met een busje naar de beginplek gebracht. De Kajak wordt van de aanhanger gehaald, de rest doe je zelf maar. Aha, daar begint het al. Met zijn tweeën over zand en keien, 100 meter die Kajak bergaf sleuren naar de oever van de rivier. Niet zonder slag of stoot. Ik loop te snel, of mijn Lief loopt te langzaam. Ieder zijn waarheid. Beneden bij de oever nog een keer goed insmeren, want het zonnetje prikt toch al aardig ondanks het vroege tijdstip. Geheel afspraakloos stappen we in ons bootje. Vanzelfsprekend zit ik achter en mijn lief voor. Ik ben de Stuurman. Dat dacht ik. Maar niet heus. Het duurt niet heel lang voordat er verwarring ontstaat en daarmee enigszins wat onrust aan boord van onze Schuit. Bij de eerste “Stroomversnelling” gaat het mis. Ze roept Links, dus ik houd mijn peddel rechts achter tegen de boot. Dus gaan we links. Maar dat bedoelde ze niet. We gaan de verkeerde kant uit en hangen vast op een stuk laag water. De Ardèche heeft de vervelende eigenschap om op de bodem bezaaid te zijn met zeer irritante grote keien. Een van ons moet de boot uit om ons vlot te trekken, te duwen. Ik stap uit en ondanks de schoenen, bezeer ik me aan een kei. Ik duw en trek ons los en probeer weer snel in de boot te klimmen om onze ‘gezellige’ tocht te vervolgen. Even later gaat hetzelfde mis. Ze roept rechts, dus ik houd mijn peddel links achter tegen de Kajak aan. We gaan rechts. Maar dat bedoelde ze niet. De Stuurman stapt weer uit, trekt ons los, incasseert het gemopper, moppert terug en vervolgens peddelen de beide op hun teentjes getrapte Kapiteins de volgende honderd meter al zwijgend verder. En dan, Eureka! Iemand, ik weet even niet meer wie, maar iemand neemt het initiatief om uit te leggen wat rechts en wat links is. Ooooh! Dus als zij rechts riep, bedoelde ze rechts peddelen zodat we links gaan… terwijl als ik rechts riep, ik links bedoelde zodat we rechts gingen. Dat was nou eens een goed gesprek! Duidelijk. De rest van onze Kajaktocht verloopt eigenlijk vlekkeloos. Fijn picknicken langs de oever en vooral genieten. Iedere stroomversnelling wordt nu een geweldige uitdaging. We snappen elkaar. We gaan er voor. We roepen rechts, links en hoppa, zie ons daar eens gaan! Bij iedere goedgenomen stroomversnelling giert de adrenaline door ons lijf. Helden zijn we! Heerlijk, dat Kajakken! Alleen… vlak na onze picknickplek zijn we al terug op de camping. Oh. Was hem dat al…? Ja, dat was de korte tocht. Morgen weer? Yes! Morgen weer en dan doen we de lange tocht!
Onlangs hebben mijn Lief en ik een huis gekocht en tijdens het klussen en verven hebben we meerdere malen kleine Kajak-déjà-vu’s. Steeds sneller worden we steeds vaardiger in het elkaar uitleggen wat een ieders visie op links en rechts is. Helden zijn we.