Die onzekerheid is killing. Kon je nou maar gewoon in de toekomst kijken om te zien hoe iets afloopt. Net als je een boek door kunt bladeren of een scene skippen, omdat je graag wilt weten dat het goed afloopt. Het nadeel is dat je dan vergeet te genieten van de momenten ervoor, die minstens zo belangrijk zijn.

Het liefst wil je de versnelling in zijn vijf zetten en naar je eindbestemming racen en vergeet je dat je soms beter kunt lopen om alles om je heen in je op te nemen. De reis ernaar toe is minstens zo belangrijk zeggen ze niet voor niets.

Ik heb inmiddels zoveel teleurstellingen moeten verwerken dat ik dat verdriet dat je tegen kunt komen onderweg niet meer kan verdragen.

Ik weet niet of ik me weer over een mogelijk uiteindelijke zinloze liefde heen kan zetten. Maar ik weet wel dat als je het risico niet neemt, het nooit zal lukken. Je kunt in het leven geen scene skippen of bladzijdes overslaan.

Je weet niet gelijk of gevoelens stand houden, of iemand die op het eerste gezicht het einde lijkt dat over een aantal weken nog is.

Mijn hart voelt als een vogeltje dat eruit wilt, maar dat ik in een steeds kleiner kooitje stop om het in bedwang te houden. Ik wil het beschermen, maar tegelijkertijd ben je juist destructief bezig.

Ik durf het niet te laten vliegen uit angst dat het neerstort, maar zo kom je er natuurlijk ook nooit achter of het kan vliegen. Of op zijn minst kan leren vliegen. En daar zit hem de oplossing. Voorzichtig proberen. En lukt het niet gelijk, dan is dat jammer, maar je hebt het geprobeerd en kunt dat blijven proberen.

Ik heb bevestiging nodig, maar die kan niet gelijk gegeven worden. Dat leren de ervaringen vanzelf. Vertrouwen bouw je op. Het wordt tijd dat ik wat meer leer vertrouwen.

Dat vergt tijd en die tijd is ook nodig om alle dingen te zien en ervaren die je tegenkomt als je lopend en niet in sneltreinvaart eraan voorbij gaat.

So walking it is….and maybe, someday….fly