Kat James.. Wat dacht je gisteravond? Even Romy testen? Het komt vaker voor, maar gister leek meneer er op geoefend te hebben. Bij het openen van de deur stormt hij naar buiten, Spencer in zijn kielzog. Waar Spencer zijn weg vervolgd, blijft James binnen een straal van 1 meter van mijn deurmat; die je doet herinneren aan dat je de dag moet plukken? “Carpe diem” aldus mijn deurmat. Ik sluit de deur en loop terug naar binnen. Toch maar even kijken na een minuut of James al verder gelopen is. Nee dus. Meneer zit keurig op het midden van “Carpe diem” naar binnen te staren. Met de gedachte dat hij wellicht weer naar binnen wil open ik de deur opnieuw, kijk hem verwachtingsvol aan en wacht af. James echter, verzet geen poot, werpt even een blik naar binnen en blijft -alsof er een stip op mijn deurmat staat waarop ze moeten zitten!- steevast zitten, besluit zich te gaan wassen. Zucht. Terwijl ik mijn conclusie genaamd “James is wellicht wispelturig en wil toch buiten blijven” trek, doe ik de deur opnieuw dicht, draai de sleutel erbij om, alsof dit laatste James doet veranderen van denkwijze en handelen. Ik verdwijn wederom uit zijn zicht. Enkele ogenblikken later passeer ik weer de hal en dus mijn voordeur op weg naar de badkamer. Mijn ooghoek vangt vlug wat wits op, en wederom duwt mijn aandacht mijn hoofd naar links. Voordeur. James. Zelfde positie deurmat. Lichtelijk geïrriteerd vraag ik me in mezelf af wat er niet duidelijk was aan de handeling “deur openen” van kort daarvoor. Sleutel omdraaien, deur opnieuw open. Dit keer kijkt James met zijn verbaasd lijkende ogen naar binnen. Ik weerspiegel zijn blik en vraag me af waarom hij nog altijd als een standbeeld op de denkbeeldige stip zit op “carpe diem” .. Ditmaal versterkt door mijn woorden: “Wat wil je?” Elk woord duidelijker articulerend alsof dit James sneller doet beslissen.. Nee Romy, dat doet hij niet? .. En inderdaad, hij gaat zich opnieuw wassen. Me in mezelf afvragend waar dit nu weer op slaat (ik was moe en klaar voor vandaag) deed ik de deur weer dicht en hoorbaar draaide ik wederom de sleutels weer om. Dit spel herhaalde zich nog een keer, waarbij ik die keer vroeg “Moeilijk hè? Een keuze maken, je gaat maar gewoon mee naar binnen.. Dat getwijfel helpt niet” James weer binnen.. Maar dit was niet de bedoeling! Dacht hij wellicht. Oh please.. Uiteindelijk stormde hij opnieuw naar buiten zoals dit verhaal begonnen is. Bleef weer op die midden positie op “carpe diem” zitten en keek ondertussen naar hoe ik daar naar keek.. Alsof hij zeggen wilde: “Romy, doe normaal.. Ik wil je helemaal niet uittesten.. Ik blijf niet voor niets op die tekst zitten en je aandacht trekken, haha! Pluk de dag! Pluk de dag!” (Wat carpe diem betekent op z’n Latijns) .. Na enkele minuten was hij verdwenen voor mijn deur. Wat het ook te betekenen had.. Ik werd hierdoor mooi even herinnerd aan wat voor een mooie tekst er voor mijn deur ligt.. ? ,, En James.. Lief gek toppertje?❤️

Twenty4seven

My pen is able to be my voice 24/7

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
YouTube