Zo, de maandag is een feit en kondigt de dinsdag aan. De koffie staat te pruttelen en de televisie kan aan. Oorlog, menselijk kwade geesten beheersen het journaal. En wat eerst een ver van m’n bedje was, heeft zich nu ook aan de overkant van Italië gevestigd.

Een beladen onderwerp waar ook ik een mening over heb. Zelf heb ik vaak, als ik achtergronden gezien en opgezocht heb, een steen in mijn maag. Hoofdpijn, en ben niet zo gezellig voor de directe omgeving om mij heen. Maar op één of andere manier moet ik………

Ik begrijp dat er binnenkort een bijeenkomst in het Haagse is, waar een aantal Buitenlandse sprekers, Imans, komen die iets gaan zeggen. Maar niemand weet wat en waarover. Gissen is schijnbaar ook een politieke roeping geworden, want de meningen worden niet onder stoelen of banken gestoken. Iedereen is nerveus, terwijl de vrijheid van meningsuiting een groot goed is en moet blijven. En nogmaals, niemand weet wat de heren gaan zeggen. Modelletje verkramptheid, wat mij betreft.

En wat weet ik als eenvoudige ziel van de IS problematiek af?

Ik zie idioten die ergens in de wereld rond schieten, in naam van iets en iemand. Maar het enige wat ik ook weet is, dat door de filmpjes op internet ik misselijk wordt van datgene wat ik zie. En soms gaat mijn fantasie dan met me op de loop.

Bevolkingsgroepen hier voelen zich onprettig en dit is niet goed, en mag nooit gebeuren. Maar het is onmogelijk om alles te beschermen tegen het grote onbekende, en gevaarlijk om het toch te doen als we het niet echt weten.

Wat ik ook weet is dat het bombarderen van doelen gepaard gaat met burgerslachtoffers, die wellicht ook niet weten wat “het gevaar” inhoudt. Je jaagt ze misschien wel in de armen van diegene die u en ik menen te vrezen. Of het aantal vluchtelingen neemt toe wat het onbekende gevaar van harte toejuicht. En een regime wegjagen zonder blijvende, oprechte nazorg, is uiteindelijk een uitnodiging voor hen die kwaad willen.

Ik hoor in  de huiskamer op achtergrond de angsten van Joodse medeburgers, en hoor buiten de Carnavalsmuziek in mijn dorp. De ene groep maakt zich zorgen, heeft hoofdpijn en de anderen hebben morgenvroeg ook hoofdpijn, maar om heel andere redenen.

Wat nu te doen? Ik weiger om bang te worden voor wie dan ook, maar heb medelijden met hen die diepgewortelde angsten hebben en vrezen.

Frankrijk, België, Denemarken, Irak, Libië, Syrië, overal is er verdriet. Geliefden verliezen elkaar en zijn de weg kwijt. Ik kan ze nu niet uitleggen dat rechtop blijven staan om de vrijheid en verworvenheden te verdedigen, moet.

Wat ik wel moet doen is ongezouten kritiek hebben op hen, op iets wat hier ongrijpbaar is. Complete bevolkingsgroepen zonder onderscheid des persoon met van alles en nog wat te vergelijken, om een fucking verkiezingsuitslag te beïnvloeden of de eigen positie veilig te stellen is onbeschoft. Maar moet ook kunnen en mogen. Tolereren is een ander verhaal.

Een man met keppeltje wordt bespuugd en uitgescholden als hij over straat loopt, ik word weer misselijk. Maar waarom dan niet ook een voorbeeld er tegenover zetten van een Uitzendbureau die kleurrijke mensen niet ziet staan, de krasse taal uit het verleden van heren als Samson en Bolkestein of de politiek lakse houding uit de jaren tachtig als het gaat om de integratie.

Er zou een verbroedering op moeten treden bij angst, net zoals bij euforie. Maar het is er niet, waar is het?

De wereld sprak vanuit de “democratische” gedachten met dubieuze leiders als Khadaffi, Idi Amin, Assad, etc en sloot deals. Nu is er weer een leider die terrein wint en waar we te weinig van weten. Wellicht is een gesprek een eerste aanzet naar veiligheid, als is het maar om te willen weten wat het gevaar nu echt is. Een filmpje is echt te weinig en gebral van Nederlandse politici ook.

Kopenhagen treurt en bij ons staat er een paard in de gang, bij buurvrouw Janssen om precies te zijn. Van dit laatste wordt ook ik, kostmisselijk en ik haat paarden!

De Pluis