Als kansloze kwam ik naar dit land om mij te vechten naar status en aanzien. Toen bleek dat er in dit land gewoon voor je centen gewerkt moest worden, heb ik me geradicaliseerd richting de in Nederland alom omarmde linkse sympathieën. Betekent dat je ook eens uitgenodigd wordt voor een demonstratiefeestje met een borrel na afloop. Mijn Zuid-Amerikaans temperament kon ik zo kwijt in mijn strijd voor de goede zaak, welke ook, en de alcoholisch gevoede felle discussies met gelijken. Ik wist me zelfs te knokken naar een prominente rol binnen Groen-Links, zodat organisatoren van manifestaties en andere juiste-politiek-bedrijvende gelegenheden, mij wel op de lijst van genodigden moesten zetten. Uitstekend ben ik in de  gelegenheid om me daar te manifesteren.

Op mijn weg vanmorgen naar de onthulling van een door kinderen gemaakt standbeeld van Nelson Mandela, ben ik op het idee gekomen om nog eens nadrukkelijk mezelf in de schijnwerpers te zetten. Ik heb er niet lang over moeten denken met welke actie ik nu eens de nationale aandacht om me kon vestigen. Al langer was ik tot de conclusie gekomen dat Amsterdam voor mij te klein is. Suriname ook trouwens.

Ik geef toe dat het voor de hand ligt dat ik uit vaderlandslievendheid zou moeten proberen om Desi Bouterse mijn thuisland uitgegooid te krijgen. Ik mis echter in mijn warme vaderland het juiste platform en politieke klimaat om mij te kunnen ontplooien. Daarnaast ben ik gewoon bang voor mijn eigen hachje.

Veel minder gevaarlijk is om binnen Nederland de confrontatie eens aan te gaan over wat de autochtonen een kinderfeestje noemen, maar wat gewoon een directe verwijzing is van het knechten van Suriname tot diep in de vorige eeuw toe. Daarmee maak je eerder een punt en met die tolerante Nederlanders loop je minder risico om de gevangenis ingegooid te worden. Als dat al mocht gebeuren, zit je daar overigens ook beter omdat je gewoon t.v. en fatsoenlijk te eten krijgt. Desi zal tijdens het bezoek aan zijn gedetineerde zoon in de V.S. waarschijnlijk ook geen ideeën opdoen om dat bij thuiskomst te verbeteren.

Als een echte superman heb ik me vandaag dus maar gestort op het met kinderhanden gebouwde eerbetoon aan de voormalige Zuidafrikaanse vrijheidsstrijder en president. Heb vooraf stiekem onder het laken gekeken en besloot om de discussie over de knecht uit het kinderfeest nog maar eens wat aan te zetten. Heb de Nederlanders eens goed kunnen confronteren met het feit dat hun door dit feest geïnspireerde kinderen, nu ook al wereldiconen uit weten te drukken als hun knecht.

Kortom, ik had een goede dag.

Mijn naam is Iwan Leeuwin.