We importeren wat af de laatste jaren! Mega stallen om de het hoofd te blijven bieden, groente uit Verweggistan omdat de Hollandse groente niet te vreten zijn en het laatste jaar kindjes uit verre landen, waar we niks mee willen.

Leuk hoor. Zitten mijn kinderen en kleinkinderen straks opgescheept met de ellende van ” Laat maar, komt vast goed”.

De andere kindjes moeten zich op den duur de blubbers lachen. Een hoge meneer die onder ede verklaard geen seks te hebben gehad met kindjes ondanks andere berichten, kindjes die vier dagen door Nijmegen lopen terwijl zij zelf zonder gejuich en geflipte figuren, kilometers naar school moesten lopen en ontdekken dat iets grotere mannen kindjes die van mannen houden, niet als buurman gewenst zijn.

Geen school, geen aandacht maar wel oer Hollands gebruiken voor hun jonge kiesjes krijgen: laterrrrrrrrr.

Dat het een zooitje is bij de jeugdzorg weten we, dat je als kindje niet in Geldermalsen moet zijn weten we inmiddels ook en dat Brabanders een intelligentie niveau hebben van een poffertje, zie ik dagelijks.

Maar om kinderen te halen en dan te dumpen gaat mij een beetje te ver, veel te ver.

Ik begrijp dat we het allemaal druk schijnen te hebben. Lodewijk A. geeft aan: het gaat goed, meer poen, meer werk en betere vooruitzichten.

Heel goed Mr. Zeg eens A, maar dan wel voor een steeds kleiner wordende doelgroep. En daar horen vreemde kindjes niet bij.

Kwestie van tijd schat ik in, voordat de eerste “vluchteling” van straat gehaald wordt door de blauwen, de eerste commerciële partij zich aan zal dienen voor de gesubsidieerde workshop  hinkelen, hoepelen, hoe je een buur verrot moet schelden en leert schreeuwen: daar moet een piemel in!

Immers, inburgeren moet wel diepgang hebben.

Maar al gekheid op een stokje.

Iedereen zeurt dat ik oud wordt. Dat ik te duur ben om te lang te leven en dat gedurende mijn laatste fase ik vooral niet moet rekenen op gepaste medicijnen.

Oké, kan ik nu mee leven. Maar investeer dan tenminste in onze kindjes. Leer ze een vak, leer ze wat vertrouwen ook kan betekenen, leer ze de taal en leer dat resultaatgericht leren, een leven lang is.

En dat als je afgeschreven bent, aan de kant geschoven wordt. Maar niet nu, als je kind bent.

Het is weekend. Voor mij speelt een blondje Hollands kindje tennis tegen de nummer één van de wereld die een prachtig, niet zelf gekozen donkere kleur heeft. De wit vrouw verliest, maar speelt een fenomenaal toernooi en weergaloze wedstrijd. Zoals het hoort: ze krijgt een kans, doet haar best en verliest. Net als in het echte leven.

Omdat ze een kans heeft gekregen! En dit wat anders dan een belofte.

Ik heb het maar eens opgezocht. In Gendt (Belgie) is een professor die een vlinder heeftontdekt die in één of andere spleet leeft en haar kindjes mee neemt op haar rug, en de kneepjes van het vlinder leven leert. En zonder mamma zoekt het vlinder kindje een dier op, om opgevreten te worden. Het zal toch niet?

 

Stem op deze column!