Eén keer per jaar is er weer die periode. van langluieren, zwoele avonden, rosé en prosecco. Verlaten treinen, overvolle stranden. maar ook de tijd van geen nieuws is geen nieuws. Elk briesje gebeurtenis wordt groots aangepakt door de media die daar altijd hun internet pagina’s mee vullen.

De dood van de neef van David Guetta, minder ziekmeldingen, meer coke in het rioolwater, de kijkcijfers van ‘half 8 live’. Het is duidelijk weer komkommertijd. Wat zonde van die heerlijke groente, de naam zo te misbruiken.
Het toppunt van de komkommertijd zijn ook de komkommertijdgasten. Zeker in de sportzomer van 2012 zijn er teveel praatprogramma’s op televisie die wanhopig tafelgenoten proberen te vinden. in de vakantie tijd kom je als programmamaker uit bij het d-garnituur, met hun onverbiddelijke aanvoerder: Ben van der Burg.

Maar komkommertijd is ook heel fijn. Het gevoel dat tijd even stil staat. Waar sommigen, vooral journalisten, zich opwinden over zaken waar je in zijn geheel niet opgewonden van hoeft te raken.
Het is ook een tijd van de uitgestelde vakantie, wanneer je terug komt van een weekje feesten op Ibiza, Cherso, Mauritius en dan terug in Nederland het gevoel te hebben dat er niets maar dan ook niets verandert is, niets gebeurd is. De wereld stond ook in jou vakantie even stil.

Dat is het mooie aan komkommertijd. De tijd staat even stil. Even pas op de plaats. En als de komkommer dor en verrot is gaat de voet op het gaspedaal en gaan we met zijn allen weer heerlijk in de stress en hoeven we geen 100 kilometer te rijden op een stukje 10 baans snelweg.
Zolang het nog kan geniet ik van deze weldadige komkommertijd. Ik kijk naar buiten, de zon schijnt, de vogeltjes fluiten. Het zal pas aan het eind van de dag zijn dat ik met een mes mijn komkommer in kleine partjes hak en er een frisse salade van maak.

Ik kijk naar buiten en zie een typisch Nederlandse zomer, een echte komkommer zomer. Donkere onweerswolken pakken zich samen: het is immers al weer 4 dagen strakblauwe lucht en zonkracht zeven geweest.