De rijkste 1 % van de wereld bezit meer dan de rest bij elkaar….. Een bezit van miljarden versus $1,25 per dag om van rond te komen.

Hoewel de armoede in Nederland sinds een jaar afneemt en dit zich lijkt voort te zetten in 2015 wonen er nog steeds 544.000 Nederlandse gezinnen in armoede. Zo concludeert het CBS. Het aantal huishoudens die in langdurige armoede verkeren (vier jaar of langer) stijgt sinds 2011. De armoedepercentages onder Nederlanders afkomstig uit de (voormalig) Nederlandse Antillen en Aruba noemt het CBS met 16% ‘hoog’. Ook scoort deze groep hoger in de categorie ‘langdurige armoede’ dan autochtone Nederlanders, Nederlanders afkomstig uit een ander westers land, Turkije, of Suriname. Helaas zijn er over Caribisch Nederland (Bonaire, Saba en Sint Eustatius) nog geen cijfers bekend en deze zullen nog wel even op zich laten wachten.  Er zal nog een paar jaar onderzoek aan voorafgaan voor deze cijfers gegenereerd en  vergeleken kunnen worden met cijfers uit bijvoorbeeld Nederland.  Ik ben heel benieuwd wat het lopende onderzoek naar de armoede van Het ministerie van Sociale Zaken inhoudt en aan informatie zal opleveren. Er wordt in juni van dit jaar al een conceptplan verwacht met ideeën voor verbeteringen. Op Haïti stonden grote ‘gated communities’ als eerste weer overeind terwijl een groot deel van de bevolking dood ging van de cholera in opvangkampen. Binnen het Koninkrijk der Nederlanden wordt er blijkbaar vergelijkbaar gehandeld door eerst overheidsgebouwen te construeren en ons dan pas te bekommeren over faciliteiten voor de niet-ambtenaar.

De rapporten van Unicef wijzen uit dat kinderen op alle eilanden binnen het Caribisch deel van het Koninkrijk “dagelijks geconfronteerd [worden] met uiteenlopende problemen, zoals geweld, armoede, afwezige vaders, tienerzwangerschappen, het ontbreken van verblijfspapieren”.  Ook verveling en afwezigheid van (sport & vrije tijd) voorzieningen zorgen ervoor dat het minimumniveau van het Kinderrechtenverdrag hier nog niet eens in zicht is. Hoe kan het dan dat PvdA-Kamerlid Roelof van Laar op zijn bericht ‘PvdA wil kinderbijslag op BES-eilanden’ zulke vijandige reacties krijgt van lokalen? “Lekker veel kinderen maken dus!” is de gedachte. Ik ben benieuwd hoe men dat met $ 38 per kind per maand denkt te gaan doen. Het zou mij ten zeerste verbazen als dat een wezenlijke stimulans zou zijn. Helpen kan het bij bestaande kinderen naar mijn mening wel.

Ergens begrijp ik de woede en argwaan ook wel. Wij zijn allen Nederlanders en moeten leven volgens de grondwet van het Koninkrijk. In de praktijk zijn mensen uit Curaçao, Aruba, Sint Maarten en de BES-eilanden wanneer zij uitblinken in sport of theater Nederlander, maar zijn het Antillianen op het moment dat zij er bijvoorbeeld criminele activiteiten op na houden. De eindverantwoordelijkheid voor de begrotingen van alle landen ligt in Den Haag, maar hoe moet men vertrouwen hebben in bestuurders die er zo’n beeld op na houden? Andersom is mijn ervaring niet anders en is ‘Macamba’ een veel gebruikt scheldwoord. Philippe Maaskant verwoordt het in zijn artikel als volgt: “We willen wel onze schepen onder Nederlandse vlag laten varen (betrouwbaarder), onze financiële sector laten pronken met ‘Nederlandse rechtszekerheid’ en met een Nederlands paspoort de wereld over reizen, maar denk vooral niet dat we ons Nederlander voelen!” Maar hoe kan dit laatste gewijzigd worden als wij onze koninkrijkspartners niet als volwaardig gaan zien. Een voorbeeld hiervan is de uitsluiting van de BES-eilanden voor bijvoorbeeld de subsidieregelingen ESF 2014-2020 van het Europees Sociaal Fonds (ESF). En het ergste vind ik nog dat niemand hier een argument voor kan noemen.

Laten wij alsjeblieft teruggaan naar de vroegere betekenis van macamba, namelijk ‘vriend’ (Dankje Vishal). Laten we elkaar helpen. Helpen aan een maaltijd, een schouder tegen de eenzaamheid en gelijke kansen voor iedereen. Aan beide kanten van de Oceaan.