Zo, april is achter de rug. De chocoladehazen zijn achter de kiezen, de paasprullaria zit weer opgeborgen in doorzichtige plastic dozen op zolder en IKEA heeft de helft van haar jaaromzet in de pocket na de gebruikelijke invasie van koopzieke dågjesmensen op Tweede Paasdag.

Het was een maand met een koninklijk tintje. Daags na een openhartig televisie-interview, zag Willem-Alexander op 27 april Abraham en vierde zijn vijftigste verjaardag. Vrijwel alle Nederlanders hadden vorstverlet en trokken er massaal op uit naar de binnensteden van Ergermedodewaard en Waardeloosdrecht en ga zo maar door, om zich daar gewillig door de mensenmassa te laten voortbewegen langs kleedjes met afgedankte huisraad erop en eetkraampjes van waaruit broodjes Salmonella werden verkocht tegen woekerprijzen.

Tilburg had dit jaar de eer om op deze heuglijke dag de koninklijke familie te ontvangen en bloot te stellen aan een scala van tenenkrommende oud-Hollandsche spelletjes en ander folkloristisch vermaak. Omdat het een kroonjaar betrof, lieten de oranjes het breed hangen en verkozen de voor het klootjesvolk onbetaalbaar geworden trein als vervoermiddel om zich te laten verplaatsen naar de textielstad. Zoals het de Nederlandse Spoorwegen betaamt, arriveerde de trein te laat op de plaats van bestemming alvorens het gezelschap zich in het feestgedruis kon storten. Het mocht de geveinsde pret niet drukken.

Als kers op de verjaardagstaart organiseerde Willem-Alexander een dag  na zijn verjaardag een koningsdiner voor 150 uitverkoren burgers die net als hij een kroonjaar bereikten op 27 april. Persoonlijk vind ik dat het van gevoel voor humor had getuigd als hij de plaatselijke Burger King als locatie had aangewezen, maar onze vorst koos voor iets meer allure en liet 152 zalmtompoucen, rundersteaks en porties aardappelkroketjes aanrukken in het Paleis op de Dam.

In schril contrast met de nationale festiviteiten rondom Koningsdag, waren in de rest van de wereld dood en verderf aan de orde van de dag. Terroristische aanslagen in Sint Petersburg, Stockholm en een tweetal kerken in Egypte wierpen een duistere schaduw op de grasmaand, evenals een laffe gifgasaanval in Syrië en de dreigende nucleaire oorlog tussen de Verenigde Staten en Noord-Korea die de gemoederen dagelijks bezighield.

Dit totdat we te maken kregen met een gebeurtenis die de aandacht voor de wereldproblematiek in één klap deed verschrompelen tot het formaat van een Tic Tac; het moment waarop de Chinese reuzenpanda’s Wu Wen en Xing Ya poot aan land zetten en op Schiphol werden verwelkomd door honderden uitzinnige pandaliefhebbers alsof het een reünie van de Beatles betrof. Nederland was binnen een mum van tijd bevangen door een fikse pandakoorts waartegen zelfs een overdosis Pandadol Plus niet bleek opgewassen. Wat leven we toch in een wondere wereld…

Dat brengt me op het recente overlijden van de welbekende sterrenkundige en praktiserend Limburger, Chriet Titulaer. De man met de kenmerkende baard en dito accent maakte in de jaren ’80 furore met populairwetenschappelijke televisieprogramma’s als Wondere Wereld, waarin hij een voorschot nam op de technologische toekomst. Veel van zijn voorspellingen zijn in de loop der jaren uitgekomen, wat Chriet tot een bekwaam visionair maakt die in mijn ogen een waardig eerbetoon verdient. En dus niet de respectloze persiflage die hem postuum in De Wereld Draait Door ten deel viel.

Het zit erop. De maand waarin Henry Keizer met zijn crematoriumdeal de integriteit van de VVD in rook deed opgaan, is ten einde. April is een gepasseerd station, en we kunnen ons gaan richten op al het moois dat mei ons te bieden heeft.