Kortom : “Kut”

“Hoe maakt u het ?”

“Hey, alles goed ?”

“Hoe is’t ?”

“Cava ?”

“What’s up ?!”

Deze belangrijke vragen, elke dag opnieuw.

Vragen waarvan de betekenis helemaal verloren is gegaan.

Is er ergens één godverlaten ziel die verwacht te horen hoe het écht met je gaat ?

Ik dacht het niet.

Hersenloos kuddegedrag onder het mom van “étiquette”. Je gaat toch ook niet bij de bakker vragen of hij brood verkoopt om je, nadat hij verward “ja” knikt, pretentieus om te draaien en parmantig de winkel uit te paraderen ? Nu had de bakker eens een ‘nee’ naar je hoofd moeten slingeren. Ongehoord ! Stel dan toch geen vragen waar je het antwoord zelf van weet of niet wil horen, mens!

Verloochenend wie we echt zijn zijn klinkt ons antwoord steeds volmondig :” Yep !’ ,”Cava, çava.” of erger nog : “Ja hoor, en met u ?”. Alsof we onszelf al hebben voorbereid om een peptalk te geven wanneer het eens even niet allemaal zo goed zou gaan met de ander.

Jij misschien ? Elk ander mens dat meedraait in onze jachtige maatschappij heeft hier absoluut geen tijd voor. Wel tijd? Oh, dàn is het tijd voor deze hype : ‘ME-time’. Me-time. Bespottelijk.

Wanneer we niet werken om onze, meestal voor de schijn, dure en succesvolle levens te kunnen betalen, -overigens ook voor onszelf- dàn is het weer tijd voor ‘jezelf’.

Oh, de ironie, oh, walgelijke teringbol !

Na mij is het tijd voor… jawel ! MIJ! Liefst met de nodige selfies om te benadrukken hoe heerlijk jij met ‘MIJ’ bezig bent.

Ik vrees dat we hier de bal ernstig hebben misgeslagen, jongens. Tijd om dit concept af te voeren. Shluss. Finito. We zouden het simpelweg kunnen vervangen door ‘YOU’-time. Die ene moment in de week waarop je je eigenbelang even te slapen legt en empathie ontwaakt.

De deuren die dan voor je opengaan zijn onbekend terrein en niet te openen met een andere sleutel. En nee, ze zijn ook niet te koop. Eén moment waarop je iemand uitpikt, misschien wel een volslagen vreemdeling, tasje koffie en al! Eén moment waarop je gemeend vraagt :”Hoe gaat het met u ?”. Zonder te verwachten dat je onder het antwoord uit kan muizen. Zet je even open om niet alleen te horen maar ook daadwerkelijk te luisteren. Schrik niet ! Je zou er nog wat van kunnen leren.

Tot die dag maak ik het de mensen van de étiquette gemakkelijk. Luisteren hoeft niet.

“Hoe gaat het ?”

Kortom : “KUT.”