L.A. The Voices is waarschijnlijk de grootste gimmick van het moment. Het is Gordon weer gelukt om met de beperkte talenten die hij bezit, een hype te creëren. Er was een tijd dat ik er nog om kon lachen, vaak samen met Geer en Goor, die overal wel om konden gieren en proesten van de lol. Het werd vervelend, nadat de Toppers werden gelanceerd. Geen van allen uitmuntende zangers, maar het moet gezegd, ze vullen wel stadions. Hoewel ik daar best respect voor wil tonen, was de zang natuurlijk vaak onder de maat. Het toppunt is nu bereikt met Gordons jongste project, genaamd L.A. The Voices. Deze op zijn minst nogal onorthodoxe boyband, geïnspireerd door de Italiaanse succesformule Il Divo, krijgt veel publiciteit en media aandacht, maar dat wil nog niet zeggen dat ook dit een succesformule is. In mijn ogen juist integendeel. Zoveel publiciteit is alleen maar slecht, want zo val je keer op keer door de mand.

Ik kijk naar een optreden op tv, ik zie een  fragmenten tijdens Pauw & Witteman en ook RTL Boulevard schuwt Gordons geesteskindje geen moment. Het eerste wat me iedere keer weer opvalt als ik de groep zie optreden, is het ontbreken van een neger. Zo’n hele donkere man, met een net zo donkere zangstem. Het zou de The Voices veel geloofwaardiger maken en waarschijnlijk ook een stuk muzikaler. Ik kan er niets aan doen, maar het enige wat ik denk als ik The Voices zie is; ‘Ik mis een neger’.

Geen neger dus. In plaats daarvan heeft Goor gekozen voor een andere aanpak. Gewoon zoeken naar iedere uithoek van de muziekwereld en dan uitkomen op dit resultaat, misschien wel het grootste bij elkaar geraapte zooitje sinds de cast van Oh Oh Cherso. Ik heb niet naar de cd geluisterd, want ik weet dat de muziek niet goed is. De fragmenten op televisie spreken boekdelen en die kunnen mij niet overtuigen van enig gevoel. Ik luister wel, op zoek naar zo’n gevoel. Woede, geluk, depressies, wat dan ook. Het enige wat ik hoor is een optreden zonder gevoel en bovendien vaak staccato gezongen, alsof het niets anders is dan moeten. Het moet van Gordon, wij zijn hier helemaal niet uit vrije wil, maar als we niet om hem heen gaan staan, in dezelfde kleren, dan maakt ie ons kapot. En dat zou catastrofaal zijn voor onze solo-carrières. 

Ik moet het Gordon nageven. Niet alleen de samenstelling van de groep is van zeldzaam slechte kwaliteit, ook de naam L.A. The Voices is verder gezocht dan de gemiddelde topcrimineel op de Interpol-lijst.
Daar moet een heel proces aan vooraf gegaan zijn, wat ik mij mezelf ongeveer zo voorstel: – Gordon, alleen in een veel te grote huiskamer, zonder Geer om mee te gieren. Zijn driehonderdvierentachtigste ware liefde heeft hem net gedumpt voor een afgetrainde neger. In een te korte kimono en pantoffels met roze konijntjes erop, begint hij creatief te pennen in een blocnote. Hij is op zoek naar een naam met internationale allure en klasse. Barcelona, Parijs, New York, Los Angeles. LOS ANGELES! L.A.! JA, dat ligt zelfs in een ander werelddeel, hoe internationaal wil je het hebben. En we gaan natuurlijk zingen, en zingen doen we met onze stemmen. Onze voices, want dat is Engels en Engels spreken ze overal, ook in L.A.
Het is me weer gelukt, moet hij gedacht hebben terwijl hij de domeinnaam voor een nieuwe website alvast voor 5 jaar vastlegt. Nu nog een paar imbecielen die samen met mij op een podium willen staan. Ik zit zelf te denken aan een dwerg, een iets te oude man met lang haar, en in ieder geval iets met een kleurtje. Dan lijken we ten minste nog een beetje multi-culti. –  

Nou Gordon, gefeliciteerd. Het is je weer gelukt. Je hebt heel seniel Nederland wederom aan je voeten. Dat het resultaat geen ene reet met Il Divo te maken heeft, dat nemen we gewoon met zijn allen lekker voor lief.  Toch blijft L.A The Voices voor mij altijd die ene malle, gekke boyband, zonder neger.