Het eerste jaar op de middelbare school is soms aardig lastig. Met regelmaat vraagt school meer dan een beetje extra aandacht. Het is geen leien dakje.

In september was het zover. Onze zoon stapte op zijn fiets en reed voor het eerst naar de middelbare school. Als mama had ik daar meer moeite mee dan hijzelf. Natuurlijk kijk ik aan het einde van mijn werkdag geen twintig keer meer op mijn smartphone, of hij een berichtje gestuurd heeft dat hij thuis is. Maar als ik thuis de sleutel in het slot steek, en ik voel dat zijn huissleutel aan de andere kant zit, maakt mijn hart nog altijd een sprongetje van blijdschap: “gelukkig hij is weer thuis”.

Eén van de moeilijkste dingen bij de overgang naar de middelbare school was voor hem de enorme hoeveelheid huiswerk en hoe hij dit vooral overzichtelijke kon aanpakken. Met andere woorden: plannen. Was onze zoon de eerste weken – maanden – er vooral van overtuigd dat hij alles zelf kon, snapt hij nu dat hulp bij het plannen van al dat huiswerk eigenlijk wel noodzakelijk is.

Dagelijks kijken hij en ik samen wat hij genoteerd heeft in zijn agenda. Hij schrijft dit op een groot planningsoverzicht. Ik vraag hem in te schatten hoeveel tijd hij nodig heeft om bepaalde stof te leren en hoe vaak hij iets moet herhalen om gereed te zijn voor een toets.

Niet alleen het samen plannen is vast onderdeel van de dag. Elke dag Frans leren en schrijven. Elk weekend herhalen vader en zoon wiskunde. Toetsen van biologie, aardrijkskunde of geschiedenis? Eventjes overhoren!

Laatste zei iemand: “Moeders hoeven eigenlijk helemaal geen ouderschapsverlof wanneer de kinderen klein zijn. Ouderschapsverlof zouden moeders pas moeten opnemen wanneer kinderen naar de middelbare school gaan”. Ik kan deze opmerking nu wel plaatsen!

Meer lezen? Dat kan via www.margohermans.com.

© Margo Hermans, februari 2016