Op een regenachtige zondag in december zit ik alleen in mijn huis. Even zonder mijn vrouw en zoontje gaat mijn gedachten op de loop met mij. Voel ik me nu rijk of eenzaam als ik even alle ruimte in huis heb….? Ik loop de woonkamer in en let even niet op….daar vliegt een vol theeglas met citroenthee door de lucht en vervolgens spat deze in duizend stukjes uit elkaar op onze toplaag houtenvloer…Is dit het teken waar ik op wacht?

Het gezinsleven je kent het wel een natje en een droogje. Rust, regelmaat en reinheid, de heilige drie R’s. Is dit de veiligheid waar ik in mijn leven naar opzoek ben?  Deze veiligheid staat in schril contrast met de wildernis buiten. Althans de wildernis die ik dagelijks opzoek in mijn werk. Waar ik mensen met delictgedrag doorgrond en zorg dat zij zich juist leren binden aan een liefdevolle partner. Thuis ben ik de burgerlijke huisvader. Hoe maak ik deze rol uitdagend, ondanks dat ik natuurlijk een goede partner en vader wil zijn?                                                                                                                                                                                           De regenbui gaat inmiddels over naar een heftige hagelbui…Wat maakt dat ik thuis zo op mijn gemak ben, maar tegelijkertijd meer uitdaging zoek? Vragen die vele vaders zichzelf moeten stellen als ze niet vastgeketend in de ‘ijzeren kooi’ van het gezinsleven willen eindigen.

Ik mijmer nog wat en kijk weer naar al het glas en de thee die als een plasje op de vloer ligt. Hoe ga ik dit oplossen zonder mijn lady teleur te stellen? Of is dit het teken dat om een nieuwe aanpak vraagt? Waar is de kick, hoe vind ik deze terug? Allereerst zet ik even een single aan van Armin van Buuren ft. Sharon, In and Out Of Love gaat het door de speakers van de huiskamer. Ondertussen maak ik een sopje, pak de grotere stukken glas met de hand op en dan met de handveger veeg ik ieder glassplintertje zorgvuldig op. Daarna nog even de thee met een keukenrolpapiertje opdoen en tot slot nog even met het sopje en de dweil erover heen. De vloer glimt weer als nieuw, wow kicken dat heeft het huisvadertje weer mooi voor elkaar.

Nog even denk ik met de trancemuziek aan na wat ik met mijn leven wil….maar daar komen mijn vrouw en zoontje thuis van een dagje shoppen. De hagelbui is gaan liggen en het zonnetje begint te stralen.  Vol trots dans ik door de huiskamer over de glimmende vloer pak mijn zoontje en vrouw in de armen en besef dat deze liefde hoe cliché het mag klinken alle leegte ineens opvult. De passie en het onvoorspelbare van het gezinsleven dat is wat mijn leven bijzonder maakt!

Hachi