Leven in de schaduw van een narcist.

Je schaduw is zo overweldigend groot, dat ik het idee heb dat je er altijd bent. Als de zon niet schijnt komt dit door de grootte van jou ego of aanwezigheid. Je laat me altijd zo klein voelen dat ik er niet meer ben. Telkens trap ik er weer in,je zin,je zijn, jou alles. Ik begin je te haten hoe ouder ik word. Ze zeggen dat ik als kind zo op je leek. gelukkig toen ik ouder werd was dat iets wat helemaal niet zo bleek. Erge is, dat ik zoveel van je hou maar wat ik altijd weten wou,jij ook van mij? Zal waarschijnlijk de waarheid toch nooit weten want die is iedere keer anders. En zal morgen weer niet goed genoeg zijn. Daarom kies ik vanaf vandaag voor mijzelf en probeer tegen jou de narcist te zijn die jij bent tegen mij. Zolang als ik maar in de spiegel kijk en denk… Narcist dat nooit, maar wat als, ooit?