Mijn leven zit in een stroomversnelling, of beter gezegd in een aantal keuzemogelijkheden. Ik vraag me steeds af: wat wil ik nou? Wil ik alleen zijn, wil ik samen met iemand zijn, durf ik een relatie aan te gaan, wil ik die relatie wel aangaan? Het is de moeite waard om alles te onderzoeken en te bedenken hoe het voelt en wat ik er dan mee wil. Dat kost soms best veel energie, al dat voel en denkwerk. Dus af en toe even bijkomen van al het onderzoeken is wel prettig.

Daar zit ik dan, achteroverleunend voor de buis. Alleen op de bank, met een drankje en wat lekkers. Ken je dat gevoel? Even helemaal niets, even… helemaal… Zen… Alles lijkt te kloppen, alles valt op z’n plek. Ik kan ineens accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn, ik kan dan alle problemen even loslaten.

Hardop lachend om een flauw grapje in de film, verder grinnikend omdat ik me zo lekker voel alleen. Soms commentaar gevend op een acteur of actrice die iets grappigs of stoms doet. Ik zeg tegen mezelf dat ik nog wel een drankje verdiend heb en ach die zak chips kan er ook nog wel bij. En dan realiseer ik me: tegen wie heb ik het eigenlijk?

Ja, tegen mezelf dus… en ik kan erom lachen, ik vind ook dat ik gelijk heb, dus wat is het probleem? … Nee, die is er niet. Behalve dan dat ik hardop in m’n eentje, tegen mezelf aan het praten ben, daarnaast ben ik hardop aan het lachen. Dat is natuurlijk wel een beetje raar, vind ik zelf…

Ik vergeet de film, neem mezelf onder de loep. Heb ineens geen zin meer in de chips of dat drankje. Op het moment dat ik dit doe bedenk ik me: ja, ik was echt even tevreden, alleen met mezelf op de bank, met een film, een drankje en wat lekkers, ik had echt even plezier. Het kan dus ook alleen.

Wacht even… HET KAN dus ook ALLEEN

Ik heb niemand nodig. Ik… Ik heb mezelf! En vervolgens zak ik nog wat verder in de bank, met mn zak chips en m’n drankje, hardop lachend en in mezelf pratend.

Tevreden… met mezelf.