Ik was vooraf erg benieuwd. Armin van Buuren bij College Tour. Niet mijn muziek, maar wel een inspirerend persoon. Toch legde die uitzending naadloos bloot wat er mis is met mijn generatie.

 

Het is helemaal niet gek dat men opkijkt tegen personen die iets gepresteerd hebben. Ik heb veel respect voor allerlei geslaagde ondernemers, mensen die bijzondere dingen hebben gedaan en ook voor sommige BN-ers. Ook is het niet gek dat je iets wilt leren van deze mensen. Maar hier gaat het ook meteen mis. Mijn generatie wil niet per se leren van een te gekke ondernemer, BN-er of grensverlegger: ze willen een handleiding hoe ze ook een dergelijk heldendom bereiken. Oke beste Armin, Frank, Carice of Desmond: wat heb jij nou precies gedaan om zo succesvol te zijn als je nu bent?

 

Mijn generatie schiet totaal voorbij aan de complexiteit en toeval van dit soort succesvolle mensen. Je merkt ook dat ze nauwelijks diepgaande vragen stellen, op een enkeling na. Veel vragen gaan over ‘hoe ben je begonnen met x’ of ‘wie heeft je aangezet tot y’. Uiteraard is een stukje van de persoon achter de naam interessant, maar als je zelf schrijver wil worden ga je dan ook in de Zwitserse Alpen wonen als Karin Slaughter dat als inspiratie noemt? Ze gaan vaak voorbij aan bepaalde eigenschappen die deze mensen hebben en de lange, lange, lange, hobbelige weg voordat je ergens bent. Uiteraard moet je deze mensen gebruiken ter inspiratie en kan je jezelf met hen identificeren, maar twee dingen kunnen niet: denken dat er een handleiding bestaat, en een bepaalde heldendom als doel hebben.

 

Ik  heb een paar mensen ontmoet die ik zeer inspirerend vond. Die bijvoorbeeld feesten hebben bedacht, een jaar of 25 geleden, waar wij nog elk jaar heengaan. Of die zulke goede muzikanten zijn geworden dat ik alleen maar diep kan buigen. Ondernemers die een feilloos gevoel hebben voor wat werkt en waar vraag naar is. Mensen die ik goed ben leren kennen en waar ik vaker dagen of avonden mee heb doorgebracht en veel mee heb meegemaakt. In het begin ben je uiteraard heel benieuwd hoe iemand zulke geweldige dingen heeft bereikt en hoe iemand geworden is wie hij is. Vaak is de conclusie ongeveer hetzelfde: ze hebben risico genomen, ze zijn niet bang, beschikken over een groot netwerk, zijn eerlijk maar ook strategisch, gaan nooit bij de pakken neerzitten, zijn onverminderd positief en ze denken vijf stappen verder dan de meeste mensen. Bovendien zijn ze niet bang om dingen te proberen en werken ze kei- en keihard. En het belangrijkste: ze hebben meerdere malen gefaald en vele porties geluk gehad.

 

Deze kenmerken raken wel precies de kern van waar mijn generatie de mist in gaat. Het is geen handleiding. Het is een weg van vallen en opstaan, uitproberen, creatief blijven, openstaan voor nieuwe ideeën en de absolute motivatie om ergens iets van te maken. En niet te vergeten een heleboel doodgewone logica. Ik zie deze inspirerende mensen zelden lang nadenken over 95% van hun keuzes omdat ze gewoon hun gevoel en ratio volgen. Is een klant niet tevreden, al is het in jouw ogen onterecht? Stap over je trots heen en los het op. Te allen tijde zijn ze zich bewust dat je altijd met mensen te maken hebt. Ik zie dat een topondernemer aandachtig naar zijn 20-jarige medewerkster luistert als zij denkt dat zaken anders of beter kunnen. Een open vizier, overal en altijd.

 

Ze zijn allemaal meerdere keren gevallen en vaak ook wel een paar keer keihard. Met de blote knietjes op het asfalt zeg maar. Al skeelerend. Zonder bescherming. En ook kwamen ze soms een engel tegen als het echt mis ging. Die hen optilde en op de goede weg zette en een duwtje in de goede richting gaf.

 

Wat je uiteindelijk eigenlijk ziet is dat deze generatie gewoon domweg ‘roem’ wil. Er hangt een soort zweem van ‘het ultieme’ heen om een geweldige muzikant, grensverleggende ondernemer of BN-er  te zijn. Hierbij zien de, vaak hoogopgeleide, leden van mijn generatie niet het causale verband: ze zijn zo geworden door wat ze doen. Ze hebben niet beroemd willen worden en zijn daarom DJ geworden. Ze zijn DJ geworden en daar beroemd mee geworden.

 

Deze mensen hebben nooit het doel gehad om bekend te zijn. Ze leven om op die saxofoon te blazen, om een bruine kroeg te runnen of om televisieprogramma’s te bedenken. Ook gaat mijn generatie meteen voorbij aan de complexiteit van wat die muzikant, ondernemer of BN-er doet. Armin is een marketingmachine, een ondernemer, een muzikant, een Nederlander, een vader en wat niet al meer. Hij is niet alleen die DJ die in de booth staat. Het vergt vele capaciteiten om zo ver in het leven te komen. Je kan het bij elke profvoetballer navragen. Ze zullen allemaal zeggen dat er talentvollere jongetjes waren dan zij: maar het gaat om dat stukje tussen de oren.

 

Er is geen handleiding. Je moet het zelf doen. Je moet uitvinden wat hetgene is dat jij het liefste doet en er alles aan doen om daar goed in te zijn. Of het nou het opvoeden van je kinderen, het lappen van de ramen, of het organiseren van grote concerten is: dat is slechts het gevolg. En misschien sta je wel ooit in een uitverkocht Paradiso, of ben je de nieuwe John de Mol en word je zelf geïnterviewd door de opvolger van Twan Huys. Dan kijk jij die zaal in met die hongerige ogen die jij en jouw generatie zelf ooit hadden, maar dan twintig jaar later. De nieuwe Twan stelt je die allerlaatste vraag: “heb je een advies…?”

 

Je sluit even je ogen en ziet jezelf weer zitten. Je haalt adem, kijkt de geboeide, doodstille, ademloze zaal in en dan sluit je ook af met de woorden: “doe wat je wil, volg je dromen, denk grenzeloos en geef nooit op.” Waarbij jij uiteindelijk wel met de goede toevoeging eindigt: “je hoeft er niet beroemd mee te worden, wie ik ben is slechts een gevolg van hetgene dat ik graag doe.”