“Meneer, wilt u bij de volgende halte stoppen?”… Geen antwoord. Ik zucht en herhaal mijn vraag, maar dan met heel wat decibellen meer. Waar is dat verdomde stopknopje als je het nodig hebt? Meneer Fossiel achter het stuur antwoordt ietwat verontwaardigd dat hij echt wel stopt bij de “kerrik”. “Kerrik”, of kerk – voor niet-Brabanders – is, zeer logisch, de volgende halte. Ik krijg een blik toegeworpen via de binnenspiegel hoe ik dat toch niet kon weten. Welkom in de buurtbus, het enige overgebleven openbaar vervoer waarmee je Waspik, het gehucht in Brabant, doordeweeks en op zaterdag tot stipt zes uur nog kunt bereiken. ‘s Avonds en op zon- en feestdagen is dat immers niet nodig.

Sinds ik op mijn 18e Waspik heb ingeruild voor een iets groter dorp in de provincie genaamd Nijmegen en sinds kort zelfs Arnhem, heb ik met de buurtbus te maken. Mijn ouders stellen het op prijs als hun dochters, die inmiddels allemaal het Brabantse land hebben verlaten, af en toe een bezoekje brengen aan het ouderlijk huis. Met alle liefde en plezier natuurlijk. Toen ze in Waspik neerstreken, vergaten ze alleen even te vertellen dat bij gebrek aan een auto, het totaal afgesloten ligt van de bewoonde wereld. Wel zo fijn voor de rust die men wenst.

Met het fenomeen buurtbus heb ik inmiddels een behoorlijke haat-verhouding opgebouwd. De liefde is allang verdwenen. Waarschijnlijk is die er zelfs nooit geweest. Als je na een trein- en busreis al het halve land hebt gezien, ben je er nog lang niet. Het beste komt nog: de buurtbus!. Deze veredelde huifkar rijdt welgeteld eenmaal per uur, biedt plaats aan 8 hele personen en wordt bestuurd door vrijwilligers op leeftijd. Wat krijg je dan? Inderdaad. 58 minuten wachten, want aansluiting met elke andere vorm van OV is teveel gevraagd. Vechten om een plekje, want vaak sta je met minstens 10 man in de kou te wachten. Vervolgens mag je je leven voorbij zien flitsen als het busje een te scherpe bocht maakt, omdat het bestuurd wordt door een persoon, die inmiddels de leeftijd heeft bereikt, waarbij een jaarlijks auto-rijexamen verplicht is voor verlenging van het rijbewijs.

Als je eenmaal zit en hoopt dat je in een halfuurtje in één geheel naar je wonderschone, rustieke geboortedorp wordt gebracht, word je aangetikt door je bejaarde, Waspikse, buurvrouw. “Mèske, hedde het al geheurd, den dieje van oos Piet is gesturreve.”

Welkom thuis.