Als iemand vraagt wat het hoogste goed is in onze cultuur, durf ik te antwoorden: Maakbaarheid! We passen de realiteit aan zodat het een correcte realiteit wordt. Dat kennen ze niet in het buitenland, daar is het meestal andersom, de levenshouding is over de grenzen ook anders, veel meer C’est la vie…

Hier niet. ‘La vie’ heeft zich maar aan te passen! We zijn politiek correct, dat uit zich in vele zaken, zoals bijvoorbeeld de weigerambtenaar, bestaat zo’n ambtenaar in welk buitenland dan ook? Wel nee, daar lossen ze dat wel onder elkaar op, in die gemeentehuizen. ‘Wil jij dat homostel niet trouwen? Doe ik het wel, maar dan moet jij in mijn plaats die inspectie van het woonwagenkamp doen zonder politieversterking!’. En zo is dat geregeld. Maar hier niet, er zijn kamervragen, de media bijten zich erin vast. Zolang het werkt, werkt het. Geen taboe zo groot of de Hollander gaat de confrontatie aan! Onze nationale trots, zeg maar. Mee eens?

Goed, dan wordt het hoog tijd dat we het onderwerp Zwarte Piet voor eens en altijd bij de horens pakken, dacht dus een groep Nederlanders die al jaaaaren  ondraaglijk (?) blijkt te lijden van medio november tot aan 5 december.

Maar hierop bleek ons nationaal maakbaarheidsideaal toch niet berekend! Van onze Zwarte Piet blijf je af, was het ineens! Piet mag een zij zijn, welk geloof, ethnische afkomst of geaardheid dan ook hebben… Maar kleur veranderen, welk een gruwel!

 

Tot zover de barsten in de Nederlandse maakbaarheid…, ook wel weer geruststellend dat we net als buitenlanders zijn eigenlijk. Wel dubieus zijn sentimenten als ‘Nederland ligt onder vuur’ en ‘wij moeten toch ook het Suikerfeest tolereren’, of meer van die onzin die er niets mee te maken heeft. Even voor de duidelijkheid: de kritiek komt van ingeburgerde Nederlanders, daarom zijn ze ook zo irritant… En dan nog wat: ik ben het niet met ze eens, ik vind ook dat Zwarte Piet mag blijven in de huidige vorm, maar weet je wat? Waarom bieden de Sinterklaasverhuurbedrijven in bijvoorbeeld Amsterdam Zuid-Oost geen Witte Pieten aan als extra dienstverlening? Naar behoefte dus..

Geleidelijke verandering, als het zich niet laat dwingen. Of gewoon niet zeuren, want….zo is het leven, of willen we watjes creëren? Hoe breekbaar wil je zijn?

‘Maakbaarheid, Haalbaarheid en Breekbaarheid’, een leuke textuele toevoeging aan het Wapen van de Nederlandse Leeuw? Misschien zegt dat meer dan het ‘Ik zal Handhaven’. We gooien het in de groep!