Een vriend van mij telt vijftig euro neer voor Trance Energy terwijl hij absoluut geen zin heeft, omdat alles beter is dan op zaterdagavond alleen thuis zitten. Oh God forbid. Een vriendin weet niet wat ze met haar twee extra vrije dagen aan moet omdat iedereen moet werken en ze dus met niemand af kan spreken overdag. Een andere vriendin stuurt iedereen een wanhopige sms of er iemand is die iets af wil spreken, want haar vriend is een avondje pinball pokeren. Kunnen zij zich geen avondje alleen vermaken? Ik heb dat nooit zo goed begrepen…. Of toch wel?
 
Sommige mensen hebben zo’n vermoeiend leven naar mijn smaak. Ze hobbelen van hun werk via de wok naar een borrel, en gaan tussendoor ook nog sporten. En dat dan iedere dag. Wanneer doen die mensen de afwas? Op vakantie met een vriendin hadden we na een vermoeiende dag rondslenteren en ruïnes kijken twee uur de tijd voordat we uit zouden gaan. Terwijl het voor mij het summum van genot was om eventjes op mijn stapelbedje te gaan liggen met de Viva ging zij naar de ontmoetingsruimte om te ouwehoeren met de andere hostelbewoners. Waar haalt ze toch de energie vandaan?
 
Ik vind het gezellig om met mensen te borrelen en theetjes te drinken enzo, maar ik hou ook van dingen als boekje lezen en stukjes schrijven. Wanneer zou ik dat dan moeten doen? Dan kan alleen maar als je daar eens af en toe de tijd voor neemt. Mijn leven is al zo druk, dus het vooruitzicht van een hele dag de tijd om wat columns te schrijven zonder telefoontjes en afspraken of wat lekker aanrommelen, daar kan ik echt naar uitkijken.
 
Maar toch…. als ik dan tegen de avond besef dat ik die dag alleen maar heb gesproken met de kassajuffrouw van de Albert Heijn en ik alleen maar gebeld ben door UPC die een fantastische aanbieding voor me heeft, bekruipt me toch een onbestemd gevoel. Ineens krijg ik visioenen van mijn vrienden die allemaal gezellig in de stad aan het borrelen zijn, en zich duidelijk vermaken zonder mij. Een rondje Facebook met gezellige foto’s maakt het beeld compleet. Weg rust.
 
Wat is dat nu toch? Heb ik nu echt voortdurend bevestiging nodig? Ik denk dat dit komt omdat ik het niet leuk vind om alleen te zijn. Mezelf entertainen heb ik altijd goed gekund. Als kind al kon ik me uren vermaken met een boekje of met viltstiften en een kleurboek. Maar ik wil wel mensen om me heen. Die geven een positieve energie, door hun aanwezigheid alleen al. Alleen… als ik mensen uitnodig moet ik ze bezighouden, en dan kom ik weer niet toe aan de dingen die ik wilde doen. Terwijl samen met iemand een dagje niks heerlijk is. Ieder gaat zijn eigen gang, maar er is wel iemand met wie je zo nu en dan kunt keten. Ik denk dat ik een huisgenoot moet.