De laatste column van dit toch wel, bewogen jaar. Een jaar vol met gebeurtenissen die even geparkeerd wordt, als u en ik de komende dagen aan de dis plaatsnemen.

Uiteraard val ik u nu niet meer lastig, met Franse gebeurtenissen. Ook niet met politiek gekronkel wat bol stond en staat, van andere waarheden. Het komen en gaan van politici en de nog steeds ontbrekende antwoorden op de MH17 vragen. Even geen vluchteling, graaiende Bestuurders of over Betuws gebakken stenen voor onze Hulpverleners.

Het jaar 2015 is op, en 2016 staat op onze voordeur te bonken. En voor de Pluis zal het nieuwe jaar in het teken staan van de tegenprestatie, de wederkerigheid in relatie met de noodzakelijke moraliteit.

Ik doe iets voor jou en jij doet iets voor mij. Hoe eng kan dit zijn en wellicht: hoe belangrijk kan het worden?

Het menselijk leven is te complex om elke situatie, elk element te beoordelen.

Oké, sommige worden geacht dit wel te kunnen, en krijgen dan ook de titel machtigste man of vrouw, Bestuurder van het jaar cadeau. Maar zij hebben net als u en ik, ook maar te maken met symptomen en niet met grote geheel.

Het is echter, redenerend vanuit de psychologische wetenschap, onmogelijk om de complexiteit van het leven in al haar facetten te beheersen.

Omdat we niet alles kunnen beoordelen, maken onze hersens dagelijks een short-cut. Om de eenvoudige reden dat de mens graag een gelijkwaardige relatie en samenwerking wil met de ander.

Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat als je om je heen kijkt, uw Manager, collega, schoonmoeder, puber en of uw Buurman, uitzonderingen zijn op deze regel. Maar hoe vreemd dit ook moge klinken, in essentie is een ieder van ons gericht op……………

En is het niet zo dat als ik iets doe voor een ander, en hem/haar daarna om een gunst vraag het antwoord is: ja ik wil, zal zijn?

Om te denken dat wederkerigheid alleen in het criminele circuit een gouden regel is, kan. Maar ook in het zakenleven met een legaal karakter komt dit voor.

 

 

Sterker nog. Ik lees net dat de ex-Noormannen en vrouwen op deze wereld, voornemens zijn om waardevolle bezittingen in te pikken van de vluchteling. Dan heet het geen wederkerigheid, maar simpelweg: russian roulette.

Beperk ik het tot de Koning en Vaderland? Wethouders die mensen met bijstandsuitkering dwingen tot een naai-prestatie, Mantelzorg eisen, Belastingverlaging geven en hogere gemeentelijke bijdragen invoeren. Dan heeft ook dit niets te maken met wederkerigheid. Maar met macht, politieke keuze en moraliteit.

Zouden we het allemaal anders willen, dan zullen tegenprestatie en wederkerigheid de sleutels zijn naar participatie, respect, acceptatie en samen leven.

Nu alleen nog de weg ontdekken die ingeslagen moet worden.

De Burgemeesters in dit land hebben de bewuste weg nog niet gevonden.

Ze roepen op dat alle Nederlanders het rustig aan moeten doen met Oud en Nieuw.

Zeker, maar wat heeft de Burgemeester mij dan gegeven? Schijnbaar, besta ik nu dus wel!

 

De Pluis