MAGIE

Eens schreef ik een stuk over de magie van de realiteit. Ik probeerde uit te leggen dat de realiteit juist zo magisch is, omdat je het kan zien, voelen en bijna kan proeven. Afgelopen weekend ontkracht alles wat ik destijds schreef.

Zet een jurist, maatschappelijk werker, model, schilder, actrice, makelaar, accountmanager en nog wat bij elkaar en stap in een taxi. Ik weet zeker dat die Marokkaanse taxichauffeur over ons heeft geschreven in zijn dagboek. Het is een taxi voor 7 personen, gevuld door 11 dronken personen die er heilig van overtuigt zijn dat ze ineens de Arabische taal beheersen.

We beginnen onze kroegentocht in de Jordaan. We hebben ons jas nog niet uit of we krijgen al straf van de portier. Onze vriendin is 1 meter giraffe en geeft alle lampen (per ongeluk) een slinger. Weten wij veel dat die lamp in de kroeg al 60 jaar oud is. Plek om te lopen, laat staan dansen is er niet en daarom besluiten we naar het volgende café te gaan. Door de drukte hebben we geen idee tegen hoeveel piemels we hebben geschuurd onderweg, maar wonder boven wonder komen we niet zwanger buiten.

Hoe meer shotjes, hoe meer magie er in de lucht hangt. Het lijkt wel of we transformeren in een levendig sprookje waarin we allemaal fotomodellen zijn. De kleine koelie met zijn polaroidcamera is ondertussen miljonair geworden van onze fotoshoot. Verder is de één zanger op tafel, het model wordt reisleider en Afrikaanse chocoprins is deze avond komediant. Dan hebben we nog een paardenfluisteraar en laten we onze danseres niet vergeten die na een lesbische lapdance op het toilet het ook nog voor elkaar krijgt te kunnen twerken op ‘Uptown girl’ van Westlife. Oh en ik? Ik heb een slissende Egyptenaar gevonden. Ik ben verlieeeeeeeeeeeefd. Samen zijn we Aladdin en Yasmin en vliegen we op zijn magische tapijt naar het Leidseplein. Hand in hand en we vergeten dat we met een groep zijn. Dat houdt dus echt in dat ik mezelf kwijt raak, maar eigenlijk had ik dat al kunnen weten toen ik mijn veters probeerde te strikken en achterover kletterde.

Aladdin slist, hij lacht, praat niet veel en dat is alles wat ik van ‘m weet. Maar hallo, hij slist en ik ben verliefd. Ik heb mezelf niet onder controle, dat is wel duidelijk. Ik kom Anass, Mo, Yassir en Farid tegen. Ik besluit te vluchten voor mezelf en stap bij ze de auto in. Lekker veilig!

Wat ik probeer te zeggen is dat niet alleen de realiteit magisch hoeft te zijn. Onrealistische liefde gevormd door gin-tonic, gevoed door gemoedelijkheid en afgebroken door een kater.. Dat is pas magisch!

Stem op deze column!
Fatma

Fatma

Optimistische student Rechten met 'n tikkeltje veel adhd. Verder: Paardrijden, dansen, schrijven, boeken, muziek

Meer Columns van mij

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook