Driehonderd euro per jaar betaal ik als alleenverdienende moeder van twee opgroeiende kinderen aan een grote verzekeringsmaatschappij. Al vier jaar lang, dus dat zijn twaalfhonderd euro. Ik heb nog nooit iets hoeven melden bij de verzekeraar, dus dat potje is goed gevuld. Dacht ik.

 

Gisteravond ging een goede vriend in op het spontane voorstel van mijn dochter om wat balletjes te gooien. Ze doet aan handbal en is vrij fanatiek, dus dacht mijn vriend haar een plezier te doen. Na een paar keer heen en weer gooien gebeurde het noodlottige ongeval. Mijn dochter kan vrij goed gooien en raakte dan ook feilloos de bebrilde neus van betrokkene. Oeps! Bril kapot, de neus gelukkig nog geheel intact. Nadat de eerste consternatie gezakt was, besefte ik dat ik voor dergelijke gevallen een verzekering heb afgesloten: een Aansprakelijkheidsverzekering. Een verzekering waar ook de spatjes van mijn kinderen onder verzekerd zijn. Dacht ik.

 

De ochtend na het voorval bel ik mijn Verzekeringsmaatschappij. Ik ben verbonden met een automatisch antwoordapparaat dat mij meteen vertelt dat de wachttijd meer dan twee minuten is en dat ik maar beter een andere keer kan terugbellen. Nou, nee, ik wil de schade die mijn vriend aan zijn bril heeft graag zo snel mogelijk oplossen. Zonder bril is hij namelijk zo kippig als de neten. Ik wacht geduldig af nadat ik tot drie keer toe heb moeten bepalen of ik bel voor keuze 1, 2 , 3, 4 of 5. Zucht.

 

Eindelijk spreek ik dan met Maurice. Ik vertel Maurice eerlijk wat er gebeurd is: mijn vriend speelt met mijn dochter en ze gebruiken daarbij een bal. Al gauw gebeurt er dan PATS een ongelukje en dan zou ik nu graag voor het allereerst gebruik willen maken van mijn Aansprakelijkheidsverzekering. Mijn vriend kan nu namelijk niks zien. Maurice is er heel snel klaar mee. Tot mijn verbazing valt deze schade NIETonder de dekking! Waarom niet? Omdat het een sport- en spelsituatie betreft waar mijn vriend als volwassene bewust aan deelgenomen heeft en bewust een risico genomen heeft. Sorry? Ja , mevrouw, het is niet anders. En bij alle andere verzekeringen geldt hetzelfde verhaal!

 

Was mijn vriend als toeschouwer op een bankje gaan zitten toekijken, en had mijn dochter geen controle over de bal gehad DAN was het een ander verhaal. Puur toeval, dat dekken we dan wel mevrouw. Ja maar… sport- en spelsituaties? Mijn kinderen spelen toch bij alles wat ze doen?? Alles is spel, en ik of een ander iemand speelt mee! Ga ik bewust ervoor kiezen toe te kijken, zijn we dan weer niet verzekerd voor een ongevalletje?? Dus dan maar NIET meer spelen met die kinderen, mensen! Gewoon links laten liggen. Want we zijn allemaal verzekerd! En willen we er ooit iets aan HEBBEN dat we verzekerd zijn, dan kunnen we maar beter niet meer bewust spelen (of sporten wat dat betreft) met  ons kroost. Betaal die premies maar, en koester de ijdele hoop op een vergoeding van schade. Ooit. In een sprookje dat eindigt met de woorden: ‘…nog lang en gelukkig!’

Aangezien wij onze kinderen sociaal willen laten opgroeien, gaan we dus WEL spelen. Maar laten we dan eens met zijn allen nadenken over die premies die we betalen en of dat allemaal wel zo zinnig is. Alles is afgetimmerd in de polisvoorwaarden, en de Verzekeraars doen met zijn allen hun best ons toch vooral niets uit te keren maar wel premies te innen. Die regelmatig om onduidelijke redenen verhoogd worden. Laten we die onzin stoppen. Wij allemaal dragen water naar een zee van grote gebouwen en dure auto’s, in de hoop er (zoals in mijn geval) een brilletje van 200 euro uit te slepen.

 

Ik ga maandelijks een bedrag in een potje stoppen. Heel ouderwets. Voor het geval er een bril sneuvelt. Dan graai ik in die pot en is het probleem de dag erna opgelost. Geen antwoordapparaten, geen Maurice, geen groot gebouw en geen directeur-met-Mercedes. Gewoon mama-met-een-Mazda. Die lekker speelt met haar kinderen en iederen uitnodigt dat vooral ook te doen!