De synoniemen zijn: opgeven, vrijlaten, los komen

Wat is het toch met dat woord ?
Waarom hebben veel mensen hier een probleem mee?

Als kind word je al geconfronteerd met loslaten, naarmate je ouder wordt, laat je je ouders meer en meer los. En dat hoort ook zo. Andersom is dit precies hetzelfde. En met de groei en zelfstandigheid die een ieder doormaakt, wordt dit proces van loslaten soms heftiger, en komt het vaker voor. Dat heet ontwikkeling.

Sommigen blijven helaas hangen in een bepaalde ontwikkeling. Zij kunnen zich niet goed losmaken van zaken uit het verleden. Dat hoeft niet erg te zijn, maar wel jammer voor hun verdere ontwikkeling, en het openstaan voor alles wat komen gaat. Zou dit kunnen komen doordat ze wellicht angsten en onzekerheden hebben voor een mogelijke toekomst, dat ze liever bij het veilige en vertrouwde blijven hangen, of omdat ze zich niet willen aanpassen? Zonde van het innerlijk van deze mens. Stilstand is achteruitgang is mij altijd geleerd.

Sommigen slaan door, en laten alles los, incl. familie en/of vrienden. Dat is hun keus, en hun goed recht.
Wederom hoeft dit niet erg te zijn, maar toch ook wel weer jammer, zeker voor de spijtoptant achteraf. Een soms ingeslagen weg hoeft niet altijd te betekenen dat er een terugweg is. En dat kan men zich pas achteraf realiseren. Het zijn en blijven keuzes die je op dat moment maakt, waarbij je niet altijd met zekerheid kunt zeggen of die keuze de juiste is geweest.

Wie het goed doet ? Niemand, en toch ook weer iedereen.

Als ouder zijnde komen er tijden dat je je kind dient los te laten. Ouders die dit lezen, weten hoe verdomd moeilijk dit is.
Moet zeggen dat het wel scheelt of het je eerstgeborene is of de 2e.
Loslaten wordt steeds makkelijker, en het tijdstip van loslaten wordt steeds vroeger. Het onbekende pad heeft dan inmiddels plaatsgemaakt voor het bekende, waardoor (helaas, menen veel 1e kinderen) de jongste het vaak makkelijker heeft.

Maar nu loslaten van een partner in een relatie.
Dit is toch wel de meest vervelende vorm van loslaten heb ik het idee. Ik hoor het woord zeer regelmatig. En waarom is dat ?

Het kan zijn omdat je nog van diegene houdt.
Het kan zijn omdat je (jaren)lang alles met elkaar hebt gedeeld, dus het vertrouwd zijn met elkaar.
Het kan ook zijn dat je diegene niet wilt loslaten, omdat je gewoon een relatie wilt hebben. Of omdat je van mening bent dat je bij elkaar hoort, wellicht tegen beter weten in.

Het kan ook angst zijn, de angst voor het onbekende, angst om (weer) alleen te zijn, angst om zaken met een nieuwe persoon te delen. Jezelf misschien voor de zoveelste keer weer kwetsbaar opstellen, met alle risico’s vandien.

Heb ooit een stukje gelezen van de schrijfster Elizabeth Gilbert.
Zij vond het vreselijk bij haar man weg te gaan. Er was maar 1 ding wat ze nog erger vond en dat was blijven.

 

Gegroet,

Marloes