De laatste maanden zie ik regelmatig reclames van Crystal Clear, waar de etiquette van de jaren ‘50 in beeld wordt gebracht. In die tijd hoorden vrouwen zich aan een strikte etiquette te houden. Waarin bijvoorbeeld de vrouw moet wachten tot de man een drankje bestelt. Dit voor een welgemanierde omgang (en dan verteld door zo’n Polygoon stem, geweldig).
Kom ik recent ook nog boeken tegen met de illustere titels als “Zo word je zijn droomvrouw, in 17 lessen” en “Zo word je haar ideale man, (ook) in 17 lessen”.
Ahum, 17 lessen maar? Sommigen doen er een leven lang over….. en sommigen leren ’t nooit. Waarom zouden we het überhaupt leren? Willen we eigenlijk wel de ideale man of droomvrouw? Nee, ik zal het anders zeggen. Is het niet beter om elkaar beter te leren kennen om juist dan te kijken of je bij elkaar past, zonder daar het etiketje ideale man of droomvrouw op te plakken?
Perfectie bestaat niet, net zomin als de ideale man of droomvrouw.

Er is heel wat gebeurd de laatste eeuw. Emancipatie van de vrouw begon in Europa rond 1900, met de doorbraak in de jaren 60/70, soms doorgeschoten door al te mannelijke / bitchy feministes ben ik van mening. Vrouwen die menen dat ze beter zijn dan en boven mannen staan, gaat er bij mij niet in.
Een vriend van mij verkondigde eens dat het door de emancipatie van de vrouw komt dat er zoveel vrouwen zijn die blijkbaar de lat (te) hoog hebben liggen. Wij willen teveel (?) Pardon? Vind dit wel heel erg kort door de bocht, en ook een typische mannen-uitspraak. Als het aan deze man ligt, zouden vrouwen weer terug kunnen in hun dienstbare rol. Dacht ’t niet!

Een paar regels uit het boek “Zo word je zijn droomvrouw”, tenenkrullend !
De taak van de vrouw is haar man te verwennen als hij thuiskomt na acht (of meer) veeleisende uren op het werk. Het is de plicht van elke vrouw haar hard werkende man te aanbidden en te tonen dat hij daadwerkelijk bewonderd wordt ! Het maakt niet uit hoe zwaar uw eigen dag was, overlaad hem niet met uw onbeduidende bekommernissen. Met een tafel vol vuile borden die wachten op een afwasbeurt, zit uw dag er bij lange na nog niet op; maar dat mag geen excuus vormen om geen onderhoudend gezelschap te zijn. Begin een stimulerend gesprek met uw echtgenoot, maar kom niet te zelfverzekerd over. Een goede vrouw schikt zich naar de mening van haar echtgenoot op ieder punt. De behoeften van een man zijn eenvoudig (uh?), en zijn verzoeken weinig in aantal. In dat geval zou het een genot moeten zijn, en geen karwei, om zijn geluk boven het uwe te plaatsen.

De volgende uitspraken uit het boek “Zo word je haar ideale man” vind ik veel leuker:
Een man zal zijn vrouw elke dag het gevoel geven koningin te zijn. Hij zal nooit vergeten dat hij zonder haar niet meer dan een holklinkend vat zou zijn….. (zwijmel, zwijmel). Een heer brengt zijn spierkracht gepast op peil door vastzittende deksels los te draaien, lekke banden te vervangen, ongeacht welk karwei aan te pakken dat bekendstaat als een krachttoer, hij klust graag en gaat aan de slag met de to do lijst die door zijn vrouw is opgesteld (zucht, lijkt me heerlijk…, moeten de mannen wel zo lang blijven dat ze ook daadwerkelijk klussen kunnen klaren hihi, ik blijf praktisch, oh nee, egoïstisch heet dat toch?). De man staat bij zijn echtgenote in de schuld doordat zij voor nageslacht heeft gezorgd. En… de man hoeft er niet aan herinnerd te worden dat zijn vrouw weldra verjaart !

Blij dat ik anno 2012 leef.

Maar hoe zit het tegenwoordig met een deur openhouden voor een vrouw? Een stoel aanschuiven? Opstaan als een vrouw de tafel verlaat? Hopeloos ouderwets ? Zijn er nog wel mannen die dit soort etiquette vanuit hun opvoeding naleven of nastreven?