Als je er eens even bij stil staat, zie je het misschien ook. De cirkel van ontwikkeling waar we mee te maken hebben is echt ongelooflijk knap. We ontwikkelen wat af met zijn allen. Ik zal even een voorbeeld noemen van wat ik ‘cirkelvormige ontwikkeling’ noem.

 

In mijn jeugd waren er nog geen mobiele telefoons. Verre van. Wij hadden thuis een PTT-telefoon, grijs model mét draaischijf en snoer aan de hoorn, die middels een telefoonlijn aan de muur gekoppeld was. De gedachte dat er een telefoon zou bestaan die je zomaar in je zak zou kunnen steken en meenemen was, op zijn zachtst gezegd, nogal futuristisch. Michael J Fox had het geluk de hoofdrol te mogen spelen in films met ‘Future’ in de titel, waar dan ook dergelijke wonderen in gebeurden. Al zag zijn mobiele telefoon er in die fantastische film uit als een miniatuur koelkast die hij tegen zijn wang hield, met een meter antenne die achter zijn oor uitstak en waar mensen voor moesten wegduiken uit angst een oog te verliezen aan deze moderniteit.

In de jaren die volgden werd er lustig doorontwikkeld, en de inmiddels in het straatbeeld verschenen koelkastmodellen werden in rap tempo verkleind. ‘Honey, I shrunk the phone’ werd een nieuwe filmtitel, maar deze werd afgekeurd en men verving de telefoon in deze film door kinderen. Op zich ook een idee. Maar goed, terug naar de telefoon. De telefoon werd kleiner en kleiner, zo klein dat normale mensen met een normaal formaat mensenhanden en bijbehorende vingers, de toetsen niet meer op een normale manier konden bedienen. Dus werd er iets ontwikkeld dat ‘voice search’ heette. Zoiets als ‘u vraagt, wij draaien – roept u maar!’, maar dat bleek in de praktijk niet helemaal doorontwikkeld te zijn. Althans, niet bij het model waar ik gebruik van maakte. Ik kan me nog herinneren dat ik het telefoonnummer van mijn ouders probeerde ‘op te roepen’, maar welke toon ik ook aansloeg, en met welk vuur ik mijn ouders ook aanriep: de telefoon weigerde het telefoonnummer te kiezen. Ik denk dat de mensen die mij op dat moment in mijn auto hebben gezien, een leuke dag gehad hebben.

Piepklein waren ze, de minitelefoons. Maar onhandelbaar, dus wat gebeurde er? De telefoons werden als een McDonald’s menu ‘gesupersized’! Gaandeweg heb ik nieuwe modellen zien verschijnen, die allengs groter en groter werden. Bizar groot zelfs, uiteindelijk. Zo groot dat ze vreemd genoeg niet eens meer in de broekzak passen. De ontwikkeling van het ‘touchscreen’ (aanraakscherm, in goed Nederlands) maakte de toetsen overbodig, en de telefoon werd uitgerust met camera’s van goede kwaliteit voor foto en film. Ik betrapte mij er laatst op dat ik zei dat ik mijn camera even moest pakken, toch bedoelde ik mijn telefoon-met-camerafunctie. Vreemd.

De grootste telefoons zijn inmiddels zo groot als een klein formaat schilderij, en ik blijf het een vreemd gezicht vinden als iemand met een dergelijk model een foto van de omgeving staat te maken. Maar wat ik aantrof in een speelgoedwinkel, overtrof alles wat ik had kunnen verwachten. Dames en heren: de cirkel is rond wat de ontwikkeling van telefoons betreft, want nu kunt u zomaar in het bezit komen van een telefoonhoorn mét snoer die middels een usb-aansluiting aan uw telefoon gekoppeld kan worden! Kijk, DAT is wat ik bedoel met cirkelvormige ontwikkeling! We gaan weer telefoonhoorns met snoeren gebruiken! Dat is toch veel prettiger dan zo’n iPad tegen je oor? En ik kan me niet vergissen als ik nu een weddenschap afsluit. Wedden dat er binnenkort een ‘android compatible’ draaischijf op de markt komt? We gaan weer lekker van thuis uit bellen. En dan kunnen we ook weer met recht zeggen dat we even niet meteen konden reageren op de gemiste oproep. Want we waren niet thuis! Back to the future, Michael.