Zoals ik in mijn vorige column ook al aangaf, ik hou heel veel van schrijven en kindjes. Nu heb ik nog een derde, ‘iets’ waar ik heel veel van hou namelijk mijn vriend. Toen hij mijn column las vroeg hij wanneer hij erin voor zou komen. Wel schat, hier komt jouw moment. Ik leerde mijn vriend kennen op school, eigenlijk was het toch wel een beetje liefde op het eerste gezicht. Hij is ontzettend knap, dat was het eerste wat me aan hem opviel, ook is hij heel lief, te lief voor woorden bijna en super attent. Na onze eerste ontmoeting zette hij mij al direct af voor mijn kot in Antwerpen. Niet veel later waren we samen, ondertussen al bijna 5 maanden. Nog niet zo heel lang, dat klopt maar ik ben er zeker van dat dit voor altijd is. Oké, er zijn nog heel veel knappe mannen in de wereld maar je moet keuzes kunnen maken en ik heb voor hem gekozen, bewust! En misschien wordt hij niet de man met wie ik ga trouwen of met wie ik samen meubels ga kiezen bij IKEA, hopend dat onze smaken bij elkaar passen en het kan ook goed zijn dat hij niet de papa van mijn kindjes wordt. Dan nog zal ik altijd van hem blijven houden. Onvoorwaardelijke liefde noemen ze zoiets.
Deze week nog, ga ik een paar dagen naar de zee. Ik vind het daar zo gezellig en rustig. Het lijkt wel alsof die mensen daar geen of minder stress hebben. Zij doen alles op hun gemak en zeuren niet als er een lange rij staat aan de kassa van de Albert Heijn. De mensen daar zijn geduldig en lief, helemaal anders als in Antwerpen waar je iedereen in een sneltempo, al bellend naar huis ziet lopen. Aan de zee is er ook nog veel groen. In Antwerpen of ‘het stad’ zoals iedereen dat noemt, mag je blij zijn als je nog een paar bomen tegenkomt. Mijn appartement kijkt langs de straatkant wel uit op bomen en soms, als je heel hard je best doet, lijkt het op een bos. Je moet natuurlijk wel even de appartementsblokken wegdenken die achter de bomen staan. Ook de auto’s, loeiende sirenes en mensen kan je best even negeren. Als ik aan de zee in de zetel zit kan ik de zee zien en soms ook bootjes of schepen dat kan ik van zo ver natuurlijk niet correct zeggen. Zeker wanneer het stormt, geweldig. Ik zit dan binnen en zie hoe hoog de golven komen, hoe de vele bomen waaien en het zand vanuit de duinen, omhoog waait. Je ziet dan helemaal geen mensen op straat en het lijkt dan net of je helemaal alleen bent. Dat, dat stukje zee van jou is. Was het maar waar… 

X
Sara