Ik zit op m’n bankje aan de rivier, door een ontsteking volop aan de pijnstillers en misschien voel ik me daardoor zoals ik me nu voel…verdoofd, maar ook volop voelend…en ik voel me eigenlijk verrassend goed, soort van ‘on top of the world’ gevoel.

Ik denk ineens aan het pas ontdekte gedicht van Gerard Reve…’Minutengeluk’.
Ook al was Reve toen ‘n puber, smoorverliefd op zijn eerste vriendinnetje en is het een kinderlijk, simpel gedicht van 77 jaar geleden, is het wel een gedicht wat ik enorm waardeer.
Juist het puberale gevoel en de eenvoud spreken me aan, omdat het daardoor een tekst is die ontzettend puur en echt is.

Voor mij zegt het alles…nu..op dit moment.

Ik kreeg vanmorgen een herinnering op facebook, een herinnering van 5 jaar terug…
Kinderen waren net thuis van een vakantie bij hun vader. Ondertussen was ik verhuisd naar ons nieuwe flatje…het piepkleine flatje waar ik zo voor heb moeten vechten…dat flatje wat zo van ons vieren was! Wat zo ontzettend als ‘thuis’ voelde voor ons allemaal en in die 4, soms lange, jaren die we er hebben doorgebracht.
Wat was er veel gebeurd al toen we daar naartoe verhuisden en wat is er sinds die tijd ook veel gebeurd.
2 Kids van kind naar puber….1 kind van peuter naar bijna tiener…
Truus toegevoegd…en in ons hart/gezin gesloten…
Meerdere liefdes versleten….Don’t ask…heb nou eenmaal veel liefde te vergeven, hahaha.
Vriendschappen beëindigd en nieuwe en diepere vriendschappen ontstaan..mensen gekomen en gegaan.
Afscheidsmusicals, nieuwe scholen, vakanties waar ik hard voor moest sparen, maar die heerlijk waren.
En tenslotte een ander huis…waar ik me nu dan eindelijk ook een beetje thuis voel, zelfs al is het in die andere wijk.
Veel gehuild, veel gelachen, veel boeken dicht gedaan en weer aan nieuwe begonnen.
Kortom, vele hoge hoogtes en vele diepe dieptes, maar niets wat me van mijn ‘klim naar die top’ heeft weerhouden…niets wat me echt heeft tegengehouden om te voelen wat ik nu even mag voelen.

En daar zit ik dus.  het ‘loopje’ met Truus gehad en dan even 5 minuten een peukkie roken op m’n bankje aan de rivier…stoned van de medicijnen, maar oh..  toch ook zo helder! En ‘Ja!!!’, echt gelukkig!

Ik ben trots…trots op mezelf…op m’n kinderen, trots op iedereen die ik op dit moment om me heen heb, de juiste mensen…mensen die het snappen…die de connecties zien…die de liefde voelen en ervaren…in ieder geval, de meeste van hen…en de rest volgt vast wel whahaha, iedereen in zijn eigen tempo.

Ik voel me verliefd, verliefd op alles en iedereen om me heen, verliefd op mijn wereld zoals ie nu is, verliefd op het leven.
Op mijn leven…

En dan,  ja dan denk ik aan Reve…
En ik kan het op dit moment niet beter verwoorden dan dat hij het, 77 jaar terug, als puber, voor zijn grote liefde al deed….een tekst die ik nu vooral neerzet voor mezelf….

 

Dus ik quote Gerard Reve bij deze…..

‘Minutengeluk
Ik zit, m’n benen bungelend, op de waterkant.
En in een bootje hoor ik ginds een tango spelen;
Verdomd! Ik wist niet dat er in dit land
Nog zo veel aards geluk viel weg te stelen.’

 

Zo simpel…zo alleszeggend…zo puberaal en zo diep…

 

Love,

K’tje Rebel