Hoogbegaafd, een steeds vaker voorkomend begrip in nederland. Mijn zoon is er een van. waar moet ik beginnen? Het is een interessant onderwerp waar men nog steeds over aan het onderzoeken en aan het leren is. Hoe ga je met een hoogbegaafd kind om? Wat voor extra zorgen brengt het met zich mee? In eerste instantie trots, trots op het feit dat “jou kind” slim en heel leergierig is. Vanuit school hoor je goede berichten, en al snel blijkt dat hij wel heel erg voor loopt op zijn leeftijdsgenootjes. Het besef dat jou kind eigenlijk “anders “is als andere kinderen komt pas later, als blijkt dat hij helemaal niet zo goed om kan gaan met deze kinderen. Thuis brengt het een hoop zorgen met zich mee. Vaak gaat hoogbegaafdheid gepaard met een andere stoornis, ik noem het een soort afwijking zoals bijvoorbeeld ADHD of een vorm van autisme.

Ik ben net 24 jaar geworden. toen ik 17 jaar was kreeg ik mijn oudste zoon. Totaal niet klaar voor wat er zou komen. Mijn leeftijdsgenoten in die tijd hielden zich bezig met hele andere dingen, zoals uitgaan , winkelen en ga zo maar door. Het stukje ontwikkeling wat je door gaat tussen je 16e levensjaar tot je 21ste heb ik gemist. Ik was gedwongen volwassener te zijn dan dat ik eigenlijk was. In die tijd besefte ik mij eigenlijk niet wat het zou zijn, moeder zijn en er altijd zijn voor je kindje. Ik dacht dat ik het allemaal wel aan kon en dat ik sterk genoeg was dit “gewoon”te doen.
Inmiddels is mijn zoon 6 jaar, en ontwikkelt hij nog steeds even hard als dat hij deed toen hij eigenlijk net kon lopen. Hij heeft een klas overgeslagen en zit in plaats van groep 2 in groep 3. Nu word ik bewust van de keuzes die ik zelf heb gemaakt. De keuze om op zo’n jonge leeftijd te kiezen voor een kind is een keuze wat een kind van 17 jaar eigenlijk nog niet behoort te maken. Inmiddels ben ik nu natuurlijk wat ouder en begrijp ik zelf ook meer in de zin van “opvoeden”. Je bouwt in de jaren een soort van routine op. Interactie en reactie cirkelt rond. Soms een cirkel waar je uit wilt maar heel moeilijk uit kan komen. Dat is wat ik nu mee maak, een cirkel die heel moeilijk te doorbreken is. Wat ik net al beschreef, dat hoogbegaafdheid vaak gepaard gaat met een andere stoornis is dus ook in mijn zoon zijn geval. Zijn gedrag en manier van omgang met andere kinderen wijzen op ADHD. Zijn reacties op mij zijn veel heftiger als een “normaal” kind dat aan het uitproberen is en dat is een moeilijk punt waardoor de relatie tussen hem en mij niet altijd heel erg fijn verloopt. Je probeert er op je aller best te zijn voor je kind en dat word niet altijd in dank afgenomen. Bij een kind is het besef dat je iets heel goed bedoeld er nog niet zoals dat bij een volwassen mens is. Doordat hij een stuk slimmer is en doordat hij van heel veel dingen wel besef heeft is het soms moeilijk een balans te vinden tussen het geen wat hij weet en het geen dat hij moet leren. Wat ik bedoel te zeggen is dat je soms door zijn manier van praten niet door hebt dat je eigenlijk met een kind praat. Dit klinkt misschien heel raar omdat je natuurlijk je kind voor je ziet en wel degelijk denkt te beseffen dat je tegen een klein mannetje praat. Het zoeken naar een balans kost tijd. Tijd die ik mij zelf gun, en tijd die ik nodig heb.  Met veel steun van de mensen om mij heen kan ik zelf ook adem halen, mijn vriend support mij waar hij kan en staat altijd voor ons klaar. Hij is ontzettend begripvol en behulpzaam. Samen probeer je er een weg in te vinden.  Ik durf te wedden dat er zo nog heel veel andere gezinnen zijn die mijn verhaal herkennen en zich hier volledig bij aansluiten. Ik ben daarom ook erg benieuwd hoe deze gezinnen hier mee om gaan.