“Een kan Sangria met twee glazen alstublieft.”
Op het terras kunnen we heerlijk uitbuiken van het door mij zo geliefde all-you-can-eat-Sushi-concept. Regelmatig maken we gebruik van de mogelijkheid om onszelf voor een vast bedrag in vijf gangen ongegeneerd vol te proppen binnen tweeenhalf uur. Ondanks dat wij beiden kunnen vreten als een stel hongerige bouwvakkers is het ons nog nooit gelukt 25 gerechten weg te werken. Zélfs niet die keer dat we, gewapend met TupperwareTrommels in onze over-sized handtassen, bij elke gang heimelijk een paar gerechtjes wegmoffelden voor het hongerige thuisfront. Gewoon omdat het kan, hilarisch!
Hoewel we elkaar vorige week nog zagen is er weer heel wat te bespreken. Een update van de ‘lopende zaken’, nieuwe dagelijkse beslommeringen, alle ins en outs van onze gezamelijke vrienden- en kennissenkring en overige plannen cq belevenissen of juist het gebrek daaraan. Ononderbroken babbelend zijn we op het terras neergestreken waar het nu wachten is op de Fruitige Versnapering met Zuidelijk tintje. Er valt een tevreden stilte terwijl de spijsvertering in volle gang is.
Alsof het afgesproken is grijpen we beiden quasi verontschuldigend naar onze mobiele telefoon. Natuurlijk willen ik even checken of ik geen gemiste oproepen, whatsappjes of FBberichten heb. Bovendien is het van groot belang om een foto te posten als digitaal bewijs van een geslaagde avond. Wat heerlijk dat mijn vriendinneke zich hier niet aan stoort maar gewoon dezelfde behoefte heeft. Anno 2013 heeft het gros van de bevolking een smartphone die niet meer is weg te denken. Waar sommigen nog altijd vinden dat het not-done is om in gezelschap je GSM tevoorschijn te halen kunnen wij dus ongestoord ons digitale sociale leven onderhouden. Gekscherend noemen we dit momentje ‘mobilitijd’.
Natuurlijk, de persoonlijke en vaak nutteloze berichtgeving van mijn ‘vrienden’ op Facebook, Twitter en Instagram heeft niet écht toegevoegde waarde. Een grappig bedoelde afbeeldig met gevatte tekst, een foto van overduidelijk dronken mensen die getagged zijn en afbeeldingen van elke genuttigde maaltijd. Met zijn allen willen we vooral laten zien hoe leuk ons leven is en zoeken bevestiging in het aantal ‘likes’. Om de tijd te doden spelen we één-of-ander-Saga waarvoor we elkaar moeten uitnodigen om een Achievement te halen. Dat me deze vorm van tijdverdijf me op termijn gaat vervelen staat vast, maar vooralsnog doe ik er schaamteloos aan mee en geniet ik ervan. Uit sociaal verantwoord oogpunt ‘Like’ ik de nieuwe statusupdates en tik een paar bemoedigende woorden waar mensen dit nodig lijken te hebben. Hoezo heb ik dan ‘geen leven’?…Elk half uur een extra leven zelfs én een zwoele mannenstem die mijn handelen als ‘Sweet, Tasty, Divine en Delicious’ omschrijft. Ik vraag me soms af wat een vrouw nog meer nodig heeft!
De Sangria is gearriveerd en de telefoons moeten plaatsmaken voor Marlboro. “Wat hebben wij toch slechte gewoontes hé?” stel ik de retorische vraag. Een genietend knikje én een vuurtje voor mijn peuk is het antwoord dat ik krijg. De nieuwverworven info van onze Samsung heeft ons weer behoorlijk wat gespreksonderwerpen gebracht. Voorlopig zitten we hier nog wel verwacht ik, en hebben we een heerlijke avond!