“Oh, heerlijk!” Dat fijne gevoel!
Dat gevoel dat je ineens ongelooflijk lekker in je vel zit!
“Kennen jullie dat?”
Zo’n verliefd op alles en iedereen, positief opgenaaid, gelukzalig gevoel.
Dat gevoel dat je de hele wereld aankan, nu, op dit moment.
Zin in alles, in alles wat je al doet en in nog veel meer zin in allerlei nieuwe dingen.
En niet later, “nee nu!” En het liefst alles tegelijk!
“Ongeduldig!”
“Heerlijk!”
“Zo ontzettend heerlijk!”
Zin om naar buiten te gaan.
Zin om te zingen, om muziek te maken.
Zin om iedereen te laten lachen.
“Zin”, ja gewoon zin!

Dit gevoel, dat heb ik heel af en toe. Het is een soort roes, een klaarkomen, een stoned zijn.
Ik probeer het weleens vast te houden, maar dat lukt vaak niet.
En misschien is dat ook wel goed, want als ik op dit gevoel inga en meteen zou omzetten in actie, dan zit ik straks vast aan 10 nieuwe hobby’s, 5 nieuwe cursussen, 80 afspraken, 40 nieuwe ‘vrienden’ en weet ik wat al niet meer. En dan…dan weet ik ook meteen dat ik dat gevoel voorlopig zeker niet meer terugkrijg.
Alle energie die ik daarin zou moeten steken en het eventuele geld….pff, dat heb ik vaker niet dan wel.

Maar “ssssssst!”
Terugkomend op dat gevoel…
“Ja gelukkig, het is er nog.”

“Blijheid.”
“Lucht, licht, vrijheid!”
“LIEFDE!”
Liefde voor mezelf, liefde voor mijn kinderen, vriend, familie, vriendinnen en vrienden.
Gewoon liefde voor alles wat leeft!

Ik kijk naar buiten en het regent.
Ik voel buiten en het is niet koud.
“Kijk”, daar komt de zon.
“Herfst.”
Ik zie alle herfstkleuren, ik ruik het natte gras. Een gevoel van al het oude loslaten en aan het nieuwe beginnen. Net zoals de natuur om me heen.
Ik vergeet de alledaagse stress. Ik vergeet de alledaagse zorgen.
Ik vergeet de krantenkoppen en de nare nieuwsbeelden.
En dan nog verder, nog dieper.
Ik vergeet, voor een heel klein moment, alle mensen die het moeilijk hebben en misschien verdrietig zijn. Voor een heel klein moment, denk ik nu alleen aan mijn eigen geluk. Geen medeleven en verdriet. Geen positieve, oppeppende woorden voor anderen terwijl ik zelf misschien eigenlijk niet blij ben.
Eén nietig, klein moment er niet zijn voor anderen.
Eén moment er alleen zijn voor mezelf….één tel maar.
“Egoïstisch?” “Misschien.”
“Mag het?”
“Ja!, het mag!”
Heel even mag het. Heel even mijn eigen ‘geluk’.
Heel even maar…..

…en dan?
Ja dan weer terug aan de orde van de dag. “Wakker worden.”
Terug naar de werkelijkheid.
Van die gelukzalige wolk af en weer alles voelen voor iedereen, denken aan iedereen…
Het was een heerlijk moment, ik ga weer aan de slag.
Met een glimlach!

Zou ik vaker moeten doen!

Love!