Als vrouw heb ik op mijn 31e dan eindelijk mijn motorrijbewijs gehaald. Na een scheiding vond ik het eens tijd worden om de dingen te doen die ik echt leuk vind. En gelukkig trof ik een nieuwe vriend die ook zijn motorrijbewijs heeft. Des te meer redenen om zo snel mogelijk het roze plastic pasje te halen.

Na vele keren vallen tijdens de motor beheersingslessen (het maken van achtjes en al die ingewikkelde dingen) waren mijn benen van onder tot boven blauw. Ook het weer zat me een aantal keer niet mee. Bij mijn vriend snel een droog shirt geleend om vervolgens weer fanatiek verder te lessen. Want ik moest en zou zo snel mogelijk dat plastic pasje halen.

Binnen twee maanden had ik beide examens met een voldoende afgelegd. Euforisch ging ik naar huis. Ik had het gehaald. Wonderbaarlijk want welke gek laat mij nou op een motor op de openbare weg rijden? Nog voordat ik het officiële rijbewijs opgehaald had stond de motor uit 1990 al voor de deur.

Het motorseizoen 2012 was geopend.  Ik ging regelmatig touren met mijn vriend. Jaja, touren…
Het touren was inmiddels veranderd in uitdagend rijden. Ik moest tenslotte mijn vriend op zijn  800cc wel bij houden met mijn 600cc.

Onderweg zijn we meer dan één keer politie en flitskasten tegen gekomen. We hebben dikwijls gelachen om motorrijders die van de weg waren gehaald. Ook het programma wegmisbruikers op SBS was vaste prik op zondagavond. “Hoe kun je zo dom zijn om te hard te rijden, te kleven, in te halen over een doorgetrokken streep”, was dikwijls ons commentaar.

Vorige week zondag reden we super lekker door totdat mijn benzine tank leeg was. Ik weet niet wat dat is maar als de tank leeg is raak ik altijd een beetje in paniek en wil ik zo snel mogelijk tanken.  Ik haalde dus mijn vriend in, seinde hem dat ik moest tanken en zette de vaart erin. Een rotonde verder keek ik in mijn spiegels. Ik moest werkelijk drie keer kijken tot er tot mij doordrong dat er een motorpolitie ons aan de kant wilde hebben. Oeps!

Ik zweer hierbij dat ik nooit meer commentaar heb op andere motorrijders. Het lachen verging mij echt toen ik de bon zag. Gelukkig mochten we hem delen.  “Bedankt meneer agent”, zei ik met een lieve knipoog. “Toch handig zo’n vrouwelijke motorrijder aan je zijde”, vond mijn vriend.