‘Nee, ik ga niet mee. Ze zien me aankomen. Ik hoor het ze zeggen: heb je weer zo’n modepopje. Ze vinden me vast allemaal oppervlakkig’ zei ik lichtelijk verontwaardigd tegen mijn vriend toen hij me meevroeg naar de verjaardag van één van zijn vrienden, die ik minder goed kende. Hij trok zijn wenkbrauw op. ‘Oppervlakkig? Jij? Ken jij de definitie van oppervlakkig eigenlijk wel?! Iemand die oppervlakkig is, heeft alleen maar oog voor één ding. Jij hebt interesse in zoveel dingen.’

Deze zin zette me aan het denken. Hij blijft in mijn hoofd zitten en daarom zoek ik de volgende dag de definitie van ‘oppervlakkig’ in het woordenboek op. Één van de definities van oppervlakkig (naast ‘onnauwkeurig’ en ‘ondiep’) is eendimensionaal. Het begrip eendimensionaal kan je op vele manieren uitleggen, maar niet dat je interesse hebt in heel veel dingen.

Terug naar mij. Wat is het dan, vroeg ik me af, dat ik mezelf als ‘oppervlakkig’ bestempel. Naast mijn eigen onzekerheid, komt dit ook door het eeuwenoude vooroordeel: Zij houdt van mode; haar interesse zal vast niet verder gaan dan de laatste trends.

Mijn moeder leerde mij over deze vooroordelen een belangrijke les: heb mensen lief, niet omdat ze hetzelfde zijn als jij, maar omdat je ze leuk vindt, ongeacht hoe ze eruit zien of welke afkomst ze hebben. Dit zorgde er weer voor dat ik een brede interesse ontwikkelde voor allerlei onderwerpen: Ja, ik houd van mode, ik vind grote ontwerpers als Oscar de la Renta en Karl Lagerfeld kunstenaars. Maar naast kunstenaars van het heden, heb ik diep respect voor kunstenaars uit het verleden. De Ploeg, Kadinsky of van Gogh laten mijn kunsthart sneller kloppen. Op dezelfde manier ben ik veelzijdig in mijn muziekkeuze. Ik ben opgevoed met de ritmische klanken van Motown, heb een grote liefde voor Beyonce en Alicia Keys, maar ook Golden Earring, Joe Jackson en Daniel Lohues komen voorbij. Ik houd ervan om op vrijdagavond compleet ‘overdressed’ in een chique club te dansen op zwoele R&B, om vervolgens op zaterdagavond in café Nol bier te drinken en mee te blèren met de Jordanese klassiekers. Verder wekt politiek mijn interesse. Twitter ik op Prinsjesdag nog over de mooiste hoeden van onze vrouwelijke politici, open ik de volgende dag op mijn blog het vuur op Wilders, omdat ik het niet eens ben met zijn zogenaamde ‘kopvoddentax.’

Na dit pleidooi kan ik wel concluderen, dat mijn onzekerheid over dit onderwerp de deur uit mag. En mensen die te snel oordelen? Die zijn pas oppervlakkig.