Gisteren naar de museumnacht in Antwerpen geweest, net zoals nog 10.000 anderen. Alleen. Dat wil zeggen: alleen kijken naar kunst, er alleen over nadenken, alleen genieten, alleen rondlopen in de stad, en alleen verdwalen. Oriëntatiegevoel 0, volgende keer toch maar gezelschap meenemen? Ik heb het me vaak afgevraagd, maar de kunst en zijn verhalen leidden mijn gedachten zo vaak af dat ik besloten heb dat het te vermoeiend zou zijn als ik dat allemaal zou moeten delen met iemand.

‘Kunst kijken zonder ogen’: een tentoonstelling in het M HKA speciaal voor deze nacht uitgestald, met een duistere uitleg die deed vermoeden dat het bijna een tocht door een spookhuis zou worden. ‘Vertrouw de gids blindelings en laat je langs enkele duistere topstukken loodsen. Schakel je ogen uit, vertrouw op de andere zintuigen.’ De realiteit was echter minder luguber: een overvloed aan licht straalde van de werken zelf af. Kunst in het donker? Oké, de lichten waren uit, maar donker? Nee. Het was niet donker. Wel inspirerend, hoe we tegenwoordig afhankelijk zijn van elektriciteit, internet… Het zet aan tot nadenken. Het besef dat we ons geen leven meer kunnen voorstellen zonder die afhankelijkheid is beklemmend, daar kunnen we best niet teveel over nadenken. Ook gewoon mooie kunst te zien daar. Door de vele verhalen en betekenissen die we achter werken zoeken, kunnen we dat vergeten. Het is leuk om naar te kijken. Punt. Even genieten van de schoonheid.

Andere schoonheid is er te vinden in het Rubenshuis bijvoorbeeld. In niets te vergelijken met wat er tentoongesteld wordt in het M HKA, maar ook zeker mooi. Het laat veel minder aan de verbeelding over: op een schilderij staat een figuur. Voilà. Misschien je fantasie gebruiken voor het verhaal erachter? Nee, laat maar, Bijbelse figuren hebben elk hun eigen vaste verhalen, dieren zien eruit hoe ze eruit zien, gebeurtenissen gebeuren nooit toevallig. Kijk naar wat er te zien is, verwonder jezelf over de kunde van de schilders maar stel niet teveel vragen. Heb je trouwens het kleine detail helemaal in de rechterbovenhoek gezien? Kijk nog maar eens beter dan, anders snap je nooit wat er allemaal gaande is op het doek.

Ook naast het doek veel te bezichtigen. Beeldhouwwerken in het midden van de stad: meestal zie je ze, en je loopt verder. Op de museumnacht niet. Eindelijk besef je welke fantastische werken de stad huishoudt, hoe prachtig ze gemaakt zijn en hoe hun verhaal in de stadse geschiedenis past.

Dansvoorstellingen: kort maar krachtig. Genot van maximum 20 minuten, meteen verkocht. Honger naar meer, wanneer is jullie volgende optreden? Ik kom, reserveer maar alvast een plaats.

Ik wil graag nog één ding kwijt: het was fantastisch. De sfeer, de omgeving, de organisatie (behalve voor mensen die de kunst van het kaartlezen niet 100% onder de knie hebben? Of misschien gewoon behalve voor mij), het personeel, de kunst (ja hoor, de kunst!), kortom: alles. Goed geslapen deze nacht.

Tot volgend jaar, museumnacht!

Sofie