Nederland

Door de ogen van…………..Mariano Marti

 

“Tough Guys “

 

Hoe komt het dat wanneer ik in het buitenland ben en ik op straat agenten van de plaatselijke politie tegenkom, ik op de één of andere manier een gevoel van onbehagen krijg. Misschien is ‘onbehagen’ niet het juiste woord. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik op zo’n moment denk: “met die gasten hoef je geen grappen uit te halen”.

Komt dat omdat je je dan in een “vreemd” land bent? Althans vreemd in de zin van dat je er niet woont en daarom misschien niet op de hoogte bent van hun rechtssysteem en welke rechten (of plichten) je als burger hebt en daarom het zekere voor het onzekere neemt en het niet in je hoofd haalt om rare fratsen uit te halen. Of komt dat doordat de politieagenten in het buitenland vaak van uniformen en uitrusting zijn voorzien die een bepaalde vorm van gehoorzaamheid  bij de burger afdwingen en door hun houding en non-verbale communicatie, hun vooringenomen superioriteit ongegeneerd laten blijken. Ik zelf denk dat dat laatste het geval is.

Ik was laatst in Spanje en kwam op straat politieagenten tegen die eruit zagen of zij op het punt stonden om de grootste terreurorganisatie van Spanje aan te vallen. Zowel de pet, het overhemd, de broek als de laarzen waren zodanig op elkaar afgestemd, qua model, textiel en kleurstelling (in dit geval was alles donkerblauw bijna zwart) dat deze, tezamen met de overige uitrusting, zelfs op een etalagepop en bepaalde vorm van dreiging zou uitstralen. Zowel mannelijke als vrouwelijke politieagenten in hetzelfde uniform (in dit geval). Met name de laarzen gaven de indruk dat deze niet gemaakt waren om als wandel of bergschoen te dienen maar om in de meest gewelddadige  situaties hun functionaliteit te bewijzen.

Wat een verschil met Nederland waar politieagenten (met name vrouwen) steeds meer op een vliegtuigsteward lijken of op een medewerker van een platform op een vliegveld (denk aan de gele fluoriserende hesjes die de politieagenten tegenwoordig dragen) en waar, door het dragen van uiterlijke kenmerken zoals oorringen (bij de man) of tatoo’s, in plaats van een bepaalde vorm van afstand te creëren, juist die afstand dichten waardoor een burger het idee krijgt van “hey, die gozer (lees: politieagent) heeft net zo’n tatoo als ik of net zo’n oorring als ik, het gevoel dus van ‘ouwe jongens krentenbrood.

Dan die Nederlandse politieagenten die je soms op een gewone fiets ziet rijden. Doet me vaak denken aan die knorrige maar goedaardige Bromsnor uit de serie Swiebertje. Als je zo iemand op de fiets tegenkomt, ga je nog vriendelijk naar hem zwaaien ook nog.

Begrijp me niet verkeerd. Het is niet zo dat ik vind dat burgers zich op straat ongemakkelijk zouden moeten voelen. Tijden zijn echter veranderd. De tijd dat er in de Kalverstraat geen luiken voor de ramen hingen na sluitingstijd off dat je je fiets op het Damrak kon laten staan zonder deze op slot te doen, die tijd is echt al lang voorbij. De maatschappij is veel harder en intoleranter geworden en ook het dagelijks leven op straat, met name in de grote steden, is harder en onveiliger geworden. Dat is al 30 jaar zo ! Een vriendelijk zwaaiende politieagent op een opa fiets past gewoonweg niet in dat (straat)beeld. Hoe jammer dat ook is.

Politieagenten van kleding en uitrusting voorzien waarmee zij meer op een anti-terreueenheid lijken dan op een platform-medewerker zou op z’n minst meer gezag uitstralen en dat zou bij de burgers die niets te vrezen hebben (omdat ze niets verkeerds hebben gedaan) juist het gevoel geven dat er over hun veiligheid wordt gewaakt, terwijl delinquenten of aspirant-delinquenten zich twee keer bedenken voordat ze iets doen wat niet acceptabel is. Natuurlijk red je het niet alleen met de uitstraling van je uniform. Het gedogen van zaken die echt niet door de beugel kunnen, daar moet onmiddellijk mee worden gestopt.

Aan ouders van kinderen wordt altijd gezegd dat bij een juiste opvoeding, het stellen van grenzen hoort en dat bij overschrijding van deze grenzen er de nodige maatregelen dienen te volgen. Welke maatregelen dat moeten zijn, dat mag u uiteraard zelf invullen. Waar het om gaat is dat mensen in bestuurlijke die regels opstellen (middels wetgeving of anderzijds) door de veelal niet praktische uitvoering van toezicht op handhaving van die regels, het vaak zelf toelaten dat de regels worden overschreden.

Dus naast kleding, uitrusting, een “cero-tolerance’ aanpak en niet te vergeten, door de wet beschikbaar gestelde rechtelijke instrumenten, zou het misschien niet ondenkbaar zijn dat de volgende keer dat ik een buitenlandse agent tegen kom, ik dan denk: “ach man, denk je daarmee indruk te maken?, dan heb je onze politieagenten in Nederland nog niet gezien. Dat zijn pas echt “tough guys you shouldn’t mess with” !