Nep is hip


Over plastische chirurgie is al heel wat gezegd. Pro of contra. Er zijn wel dergelijk grote verschillen. Soms gaat het om noodzakelijke ingrepen, soms om een fantasietje.

Contra

Eed van Hippocrates (fragment)

Hippocrates stelde een eed op die nu nog in een gemoderniseerde versie door artsen moet worden afgelegd. Het is de uitdrukking van een hoogstaande moraal.

1.    Ik zal boven alles voor mijn patiënten zorgen, hun gezondheid bevorderen en hun lijden verlichten.

2.    Ik zal mij blijven bijscholen, de grenzen van mijn mogelijkheden nietoverschrijden en waar mogelijk bijdragen tot de vooruitgang van de geneeskundige kennis.

3.    Ik zal verantwoordelijk omgaan met de middelen die de maatschappijterbeschikking stelt en ijveren voor een gezondheidszorg die toegankelijk is voor iedereen.

4.    Ik zal het leven en de menselijke waardigheid eerbiedigen.

5.    Ik zal ervoor waken dat mijn houding tegenover patiënten niet beïnvloed wordtdoor levensbeschouwing, politieke overtuiging, sociale stand, ras, etnie, nationaliteit, taal, gender, seksuelevoorkeur, leeftijd, ziekte of handicap.

6.    Zelfs onder druk, zal ik mijn medische kennis niet aanwenden voor praktijken die indruisen tegen de menselijkheid.

 

 

 Ik vraag me af of plastische fantasten zich deze eed nog herinneren. Met twee voorbeelden zal ik illustreren waarom ik me dit afvraag.

Is Eve Valois u bekend? Waarschijnlijk niet. Haar pseudoniem Lolo Ferrari (1963-2000) en haar twee grote vriendinnen, is meer gekend. Ze had een borstomtrek van vermoedelijk 130 cm. Om dat buitensporige doel te bereiken, onderging ze 22 borstvergrotingen. Elke borst woog ongeveer drie kilo, op haar buik slapen was onmogelijk. Op 37 -jarige leeftijd stierf ze aan een overdosis medicijnen.

Een ander, iets minder buitensporig voorbeeld, is dat van Carmen Pfaff, echtgenote van de ex-doelman Jean-Marie Pfaff. Ze is 57, maar ziet er, volgens een andere plastische chirurg dan de hare, 20 jaar jonger uit. “Als ik kijk naar de bewuste foto’s, dan heeft ze duidelijk een facelift, halslift en voorhoofdlift met mes of botox gehad. Ik gok ook dat ze inspuitingen heeft gekregen om de groeven tussen neus en lip te doen vervagen…” Volgens haar liet ze alleen een minifacelift en een ooglidcorrectie uitvoeren. Volgens mij is het lelijk en onrealistisch. U denkt er maar het uwe van. (google haar naam, misschien komt plastische chirurgie er meteen bij)

 

 

 

 Verband met de eed?

Het gaat vooral om de cursieve delen. Is de gezondheid van beide patiënten bevorderd? In het eerste geval net niet, denk ik. Heeft de arts in dat geval ook niet zijn grenzen verlegd? En heeft hij rekening gehouden met punt 3, 4 en 6 ? Wat dan punt 5 betreft. Dit geldt voor beide dames, ballon of niet. Zouden ze op de operatietafel zijn beland indien ze niet kapitaalkrachtig waren of zijn?

Uiteraard pro

Eigenlijk zijn beide voorgaande gevallen een kaakslag. Voor mensen die na een ongeval of een aangeboren afwijking beroep moeten doen op plastische chirurgie. Esthetische en reconstructieve (plastische) chirurgie zijn dan ook dag en nacht. Misschien kan je net zo goed spreken over plastische fantasie en chirurgie.

Ik kan best begrijpen dat een dame met cup AA zich niet goed in haar vel voelt. En daar wat aan wil doen. En ik kan dan ook goed begrijpen dat een arts zijn kennis aanwendt om een mogelijk (psychisch) lijden te verlichten. Onze maatschappij hecht nu eenmaal erg veel belang aan de verpakking…

Tot slot

Ik wou plastische chirurgie tot ik zag dat de wachtkamer van de chirurg vol hing met portretten van Picasso.

Rita Rudner