Niets is wat het lijkt

Gisteren was een bijzondere dag. Prachtig weer, en tijden een avondwandeling door Jan(tje) met de pet en zijn losgebroken pitbull, een spontane kennismaking gehad. Ik haat vechtende honden. en helemaal als zo’n klomp hondenvlees op ons afgestormd komt.

Gelukkig is het allemaal goed afgelopen, maar ik had de schrik wel goed te pakken kan ik u vertellen. De pet heb ik niet meer gezien.

Maar ja of ik wil of niet, honden moeten eruit om dat te doen wat van CC niet in huis wil hebben. Inderdaad, ze is in sommige dingen erg veeleisend. Enfin, voor de zoveelste keer de lift in, en eenmaal veilig geland zie ik de schoonmaker dweilen.

En op het moment dat ik de tussendeur open,  hoor ik een “tweeverdiener” snauwen: zeg, dat waarschuwingsbord staat in het wandelpad naar de buitendeur. Haal het eens weg.

De man doet wat hem bevolen is, en lady legging verdwijnt door de buitendeur. Ze is waarschijnlijk op weg naar een meditatiecursus. Omdat het kind wat ze net geworpen heeft niet genoeg drinkt. Althans, dit is wat ik dagelijks hoor via de diverse balkonscènes boven mij als ze weer eens bezoek krijgt van een andere legging.

Verdomme, die kleine wil niet snel genoeg de lift uit dus is ben te laat om mijn “medebewoonster” van repliek te kunnen dienen.

Ik loop uiteindelijk het portiek in, en de schoonaker doet ongestoord zijn werk. Hij kijkt niet op of om.  

Queen die kleinste van de drie, loopt altijd los. Omdat ze met een riem om niet beweegt en zonder riem wel, maar langzaam beweegt. Dus loop ik dagelijks te gillen: doorlopen, schiet nou eens op, etc. etc. Daarnaast heeft ze prachtige eigenschap om naar alles toe te lopen wat niet op hond lijkt. Dus ook naar de schoonmaker.

Hij gaat door de knieën en begint te kriebelen. Wat een leuke hond meneer, ik ben gek op honden. Als een echte kletsnicht sta ik gelijk stil en zeg: Tja, ik geloof dat Queen u erg aardig vindt.

De dweil wordt even gelaten voor wat het is, en hij begint ook de andere honden te aaien. Wat trut zeg ik, laat ze lekker een keer op haar plaat gaan dan kan ze glijdend naar de deur. Scheelt jouw weer dweilen.

Weet u, toen ik nog getrouwd was hadden we ook een hond. Die sliep lekker op ons bed en mijn dochter was er ook gek op. Overal waar zij was, was de hond ook. Het waren maatjes. Maar ze is dood. En ik ben toen aan de drugs geraakt. Alles ben ik kwijtgeraakt meneer, en wacht nu op het bericht dat ik in de schuldsanering terecht kan.

En nog steeds kijkt hij mij niet aan, maar de honden hem wel. Honden begrijpen namelijk mensen.

Hij pak zijn dweil weer op en gaat in stilte verder. Ik ook.

Vandaag stofzuig ik drie keer, verstop de tennisbal van Joop de Beagle zodat hij met veel lawaai er naar op zoek gaat en zet de CD van gladjanus Mister Bowie lekker hard aan. Balkondeurtje lekker wijd open, en zing met een geheel eigen tekst en melodie keihard mee.

En nu maar hopen dat de legging van hierboven spontaan last krijgt van loslatende enge hechtingen en dat lelijke kind.  

Kom niet aan mijn schoonmaker en zijn waarschuwingsbord. En ik haat een legging.

De Pluis