#NLM

De wereld wordt sinds een week geteisterd door verdeeldheid, destructie en buitengewone woede. De mens denkt een kantelpunt te hebben bereikt die de toekomstige maatschappij zal veranderen en een stukje beter zal maken; een punt dat het heden tot geschiedenis maakt. Dit is een irreëel streven. Dit komt omdat de opstand en gedachtegang achter de opstand niet representatief is voor de gehele populatie en zelfs niet voor alle demonstranten. We leven in een wereld waarin er geen geheel blijkt te zijn, geen groepen, geen cohesie; louter individualiteit. Een volmaakt protest bestaat voornamelijk uit losse individuen die het werkelijk niks kan schelen wat er gebeurt met onze wereld. Het enige dat telt is sympathie en erkenning op sociale media. Het plaatsen van een zwart vierkant verandert niks aan de gedachtegang van de mens, het enige effect en daarmee ook het gewenste effect is erkenning van anderen. Het bewijzen aan de wereld dat je een goed mens bent is vandaag de dag belangrijker dan het daadwerkelijk zijn van een goed mens. Streven naar een wereld waarin discriminatie en racisme niet bestaan is als een marathon zonder finish, het einde of de winst wordt nooit bereikt. Dergelijke protesten hebben als significantste uitkomst dat de mens nog meer verdeeld raakt en dat partijen nog hautainer worden ten opzichte van de tegenpartij. De leuze Black lives matter is sowieso onjuist, net als de leuze all lives matter. Het zit namelijk zo dat geen enkel leven er werkelijk toe doet, en al zeker niet mijn leven. We zijn allemaal stervelingen en dat zullen we altijd blijven; we zijn allemaal een tijdelijke rangschikking van moleculen, net als sneeuw; tijdelijk tastbaar maar na verloop van tijd niks meer; van de aardbodem verdwenen en vergeten. We worden geboren en gaan na verloop van tijd weer dood, de een iets sneller dan de ander. Problematiek die ons niet raakt voelt niet als problematiek. Als er een sterker virus dan corona verspreid raakt over de wereld, en de laatste dagen van de mensheid echt zijn aangebroken, dan pas zal er totale cohesie zijn. De enige gedachte die de mens nog kan samenbrengen is de angst om uit te sterven, iedereen zal de zelfde, onvermijdbare, tot in de vezels diepe pijn voelen. En op het moment dat de laatste mens zijn allerlaatste adem uithoest; dan pas zal de mensheid volmaakt zijn.