Heeel lang geleden, is de Pluis een keer in Israël geweest. En land vol geschiedenis en ellende, omdat het ruziekmakertjes zijn door hun verleden. En wat mij toen al opviel, dat er

\geen werklozen waren.

Straten vol met vegers, miljoenen taxichauffeurs, rijen met ambtenaren, heel hordes met beveiligers etc. Kortom, de strategie was: wat je in je uppie kunt doen, kun je ook met drieën.

Nogmaals, heeel lang geleden.

Maar de geschiedenis zie ik terug. Door een definitie aan te passen krijgt de uitleg van de werkeloosheid aan de Burger, een Brussels tintje. Door het andere vorm van boekhouden krijgen cijfers geen rode, maar een zwarte kleur. En door een werkplek op te vullen met een goedkope stagiaire los je voor het oog en de mindset van de lezer en of toehoorder, ook veel problemen op.

Een bijzondere manier, een creatieve manier.

De studenten bezetten het Maagdenhuis en halen hun gram, de Politie protesteert en hun Beslisser geeft er de brui aan. En de zorg is allang geen zorg meer.

Ik woon zoals u weet in een oude mensen complex, waar ook geworsteld wordt met de huidige tijd. Waar mensen schulden hebben, merken dat er nauwelijks zorg is en met kromme ruggen voort schuifelen. Ook als de Jan Doedel van de wereld draait door roept dat het prachtig weer wordt, en we vrolijk moeten zijn. De lul, sorry.

De Pluis is ook (onbezoldigd) Voorzitter van een cliëntenraad voor een zestal Zorgcentra, en leest en hoort wat zich afspeelt in de wereld van de zorgVRAGERS. Weet u, het woord schande is een woord wat het beste aansluit bij mijn gevoel en de feiten, die weinigen (willen) weten.

Een korte column deze keer, absoluut. Maar ik moet een enorm stapel papier doorworstelen over het proces van levensbeëindiging in de verpleeghuiszorg. Een groeiende markt, dit weet ik ook en met definities.

Een diepe buiging voor de medewerkers in de zorg, die jammer genoeg niet gehoord worden omdat ze geen bekeuringen uitschrijven, in stilte hun roeping tot leven brengen, geen wachtgeldregeling hebben omdat de Managers nog steeds veel opslurpen maar zelf wel een definitie geworden zijn. Soms kun je niet anders dan ondergaan. Dit heet dan: ik hou van m’n werk, wat ook een definitie is!

De Pluis

 

PS Ik ben een bonnetje kwijt voor m’n Belastingformulier. Acht wat, dan stap ik toch op. I do it my way, zei ene Frank. En het werkt nog steeds.