Ik zet de regenwissers aan, het regent niet maar de morgendauw heeft voor een laagje condens gezorgd. De radio zet ik wat harder, sterre begint in haar handjes te klappen en headbengt op de ritme van de muziek.

Ik rij naar het bloemenmeisje en bestel daar een rieten mandje met lavendel. Ze vraagt of ze het moet inpakken en ik schud mijn hoofd van nee!

Ik start de auto weer en vertel aan Sterre dat we naar “oma” gaan. Jaaaaaaa!! roept Sterre en ze begint weer te wiegen op de maat van de muziek.

Bij het kerkje parkeer ik de auto, til mijn kleine meid uit haar stoeltje en pak het rieten mandje met lavendel.

Met kleine pasjes lopen we over het schelpenpad. Sterre kijkt naar haar voetjes en dan naar die van mij. Wat maken onze schoenen een lawaai hè lieverd!! Ja! zegt ze kort maar krachtig.

We stappen van het schelpenpad af en lopen over het natte gras.

Hoi Mam!! van harte gefeliciteerd!

Dag Opa! ook gefeliciteerd met uw dochter, zeg ik.

Het rieten mandje zet ik tussen hun in en haal wat blaadjes van het marmer af. Het ziet er netjes en verzorgd uit.

Mijn familie is afgelopen week druk bezig geweest, het modder is weggehaald en

er zijn meer grijze steentjes bijgelegd.

Aai…zegt sterre en aait met haar handje over het zwarte steen.

Klaar!!! roept ze weer. Volgens haar is het genoeg. En ze heeft gelijk, het is klaar nu.

Daaaaaaggggggggg! zwaait ze en samen blazen we een handkusje naar ze toe.

We besluiten om nog even naar mijn oma te gaan. Ik begroet de huishoudster en loop naar de kamer, doe de deur open en merk dat mijn oma heeft zitten huilen, haar ogen zijn rood en vochtig en met een zakdoekje wrijft ze haar neus droog.

Hallo lieverd! Ben je bij mama geweest? Ja! knik ik en druk haar een kus op haar zachte rimpelige wangen.

57 jaar was ze geworden vandaag, zegt ze. Ik mis haar!! snikt ze. Zo hoort het niet te gaan! Ik voel mijn keel dik en droog worden. Ik knik en ga naast oma zitten en drinken samen in stilte een kop koffie.

“Wat zou ze van sterre hebben gevonden”? vraag ik na een tijdje. Oma haalt haar schouders op.

De stilte drukt de vraag weg.

Sterre wordt moe en ik besluit om naar huis te gaan. Ik druk oma nog een kus toe en til mijn kleine meid op.

In de auto vliegen de vragen door mijn hoofd. Hoe zou mama het leven vinden wat ik nu leid.

En van mijn kinderen?En van Bernie? En hoe ik het doe? en….! zoveel vragen…! Ik draai de auto en kijk in mijn achteruitkijkspiegel naar het ouderlijk huis van mijn moeder met daarin mijn oma, die nu alleen is.

Kijkend naar foto’s. Ze mist haar kind, haar man, haar oude leven…..

Vragen doet ze niet meer, maar missen des te meer….