Ik zit in de trein, de machinist roept om: ‘dames en heren, we naderen station Zaandam, ik herhaal, station Zaandam’.

De trein mindert vaart en stopt op perron 1. Ik draai mijn hoofd naar de natte ruiten. Ik zie allerlei soorten mensen haastig heen en weer bewegen. Ik kijk gefocust naar buiten, in mijn gedachten ben ik op zoek naar precies één persoon. Op zoek naar mijn vonk die mijn liefde nooit beantwoord heeft. Hier, op dit station stapt hij iedere dag in en uit. Ik slaak een zucht. Echt niemand, maar dan ook niemand interesseert mij op dit moment, deze wereld ziet er zo saai uit zonder hem. Zo eentonig.

We kennen het allemaal; onbeantwoorde liefde. Geen enkele liefde is zo sterk als dit en zijn de wortels hiervan tot in je teenhaarvaten diep. Dit, omdat je op de lege plekken, waar de informatie over hem ontbreekt, zelf van alles kan bedenken. Je fantasie krijgt vrij spel en voila, je droomman is geboren.

Opééns is hij de enige persoon die bij je paste, de enige die je gelukkig kon maken en de enige… (nou..vul maar zelf in).

Stel je voor dat hij zich bedenkt dat hij je liefde toch wél wil beantwoorden. De ideale man is kort erna uit je netvlies.

In plaats van de dichter, de romaticus, lief, teder en  en natúúrlijk een en al oor…en niet te vergeten zag hij er altijd op zijn best uit en nam hij je geregeld lekker romantisch uit eten.

 

Werkelijkheid:
Voor je zit een man met een ietswat vlekkerige grijze joggingsbroek en een kreukelerige zwarte spiderman t shirt met een vinger in een van zijn oorgaten de overtollige oorsmeer af te halen, tegelijkertijd met zijn ogen gefocust op de buis waar een en al actie zich afspeelt. Er zit nog wat restanten pus in de ooghoeken en zijn gezicht ziet er nog fris uit van de slaap.

 

Ik sta voor de deur en staar naar hem, druk bezig mijn gedachte te ordenen en de werkelijkheid en der werkelijkheid in harmonie te brengen. De beelden over de fantastische super man zijn geheid gewist, maar ik houd wel van dit imperfect ongeleid projectiel. Ook al zijn er vaak irritaties (die ik in mijn hoofd nooit had).

Zo zie je maar weer, de natuur fopt ons. Keer op keer! Zodra we maar beginnen aan de seksuele interactie worden onze ogen weer geopend en staan we met beide benen weer op de grond. De volgende keer dat mijn liefde weer niet beantwoord wordt, zal ik……wéér hetzelfde ritueel uitvoeren.

Ik zou toch beter moeten weten?