Een groot probleem voor de huidige globalisering is het onsamenhangende van de solidariteit. I.p.v. de cohesie te bevorderen worden vooral tegenstellingen aangescherpt, terwijl de afhankelijkheid van samenwerking groeit.
De wereld bevindt zich steeds meer in een onoverzichtelijke onoplosbare puzzel die nogmaals benadrukt dat een omslag in het menselijk denken noodzakelijk is.
Hoe kwetsbaar afspraken over samenwerking zijn, bewees b.v. de uitslag van het onlangs gehouden Brexit referendum, dat vooral een breed gedragen onvrede demonstreerde. Het resultaat betrof voornamelijk de wraak van de burger die meer aanvoelt dan begrijpt dat m.n. op economisch vlak de raderen beginnen te piepen. Niet dat een alleengang van het VK daar iets aan verhelpt. Integendeel! De internationale afhankelijkheid is inmiddels te groot gegroeid om zoiets drastisch als een alleengang zonder kleerscheuren te overleven.
Het is een tendens, ingegeven door de angst voor het onoverzichtelijke. Vergeet niet dat nog geen 70 jaar geleden de menselijke organisatie nog vooral vanuit de dorpskern werd geregeld. Het vergt gewoonweg te veel van het vermogen tot aanpassing om in zulk een korte tijdspanne de omslag te maken naar het globale. Bovendien heeft de mens een tribale achtergrond, met een sterke neiging tot behoud en bescherming van het eigene. Nog altijd is wat van buiten de dorpsgrenzen komt op zijn minst verdacht, waardoor de inmenging van buiten i.d.v.v. regels al helemaal met argwaan wordt bekeken. Daarom wordt internationale regelgeving politiek afgedwongen, en dit om de groei niet belemmeren bij het aanboren van nieuwe afzetmarkten.
Alles voor de welvaart gaat echter niet op voor de gemiddelde burger, zeker niet wanneer dit gepaard gaat met de afkalving van het welzijn. Dan zegeviert het tribale, met het bekende populisme tot gevolg.
De opkomst van het populisme is een teken aan de wand. Het is de inleiding tot het verlies van het gezond verstand, en ontluikt wanneer de heersende situatie niet langer meer wordt geloofd. Al is de gemiddelde kiezer niet in staat de precieze pijnpunten aan te duiden, hij voelt dat de retoriek gaten vertoont en reageert basaal, gedreven door de angst voor verandering. Diegene die een schuldige voor die angst weet te benoemen is onmiddellijk in het voordeel, en kan rekenen op zijn steun.
De huidige angst wordt gevormd door het verlies van welzijn in de meest brede zin. Niet alleen de haperende economie, of de beperking van voorzieningen, maar vooral ook het veiligheidsaspect dat gelinkt is aan een kleiner wordende wereld dankzij de globalisering.
We zitten midden in een periode van vermenging. Mensen vluchten voor geweld en zijn op de dool, maar mensen vluchten ook voor de honger, voor het kansloze, zich bewust van de oneerlijke verdeling, terwijl zij zelf vaak uit gebieden komen die rijk zijn aan grondstoffen waaraan zijzelf geen deel hebben.
De economische scheefgroei is niet nieuw, maar ligt diep ingebed in de menselijke historie. Nieuw is de globalisering die die geschiedenis schrijnend zichtbaar maakt, met meer onvrede en geweld tot gevolg.
Hoe religieus sommige conflicten ook lijken, ze zijn vooral de erfenis van vaak eeuwenlange uitbuiting en inmenging, zonder rekening te houden met het menselijke tribale gevoel, dat nu een uitweg vindt omdat het inmiddels met gelijke wapens kan strijden. De oplossing is een langdurige, maar gebaseerd op de gelijke verdeling van middelen.
De hypocrisie van de internationale belijdenis is daarom des te schrijnender. Ge-orakel over hoe erg burgers het te verduren hebben onder geweld, staat lijnrecht t.o. de voortgaande uitbuiting rond de verwerving van grondstoffen, die op termijn weer nieuwe slachtoffers tot gevolg heeft, en waarover de gestolen rijkdom dan weer medelijdende conferenties zal beleggen. Het perpetuum-mobile van de menselijke hebzucht, waaraan geen einde lijkt, hoewel dit toch zal moeten om de menselijke soort voor uitsterven te behoeden. En wel om meer dan een reden: niet alleen het uitputten van grondstoffen, en de toenemende honger en dorst, maar ook om de uitdijende cirkel van geweld terug te dringen, hoewel het stoppen daarvan altijd wel een utopie zal blijven.

Wat economen ons willen doen geloven is dat de schommelingen in waarde ons luxe leventje garanderen, maar in feite is net het omgekeerde aan de hand. Wij, de mens, hebben materie tot de hoogste standaard verheven, er een noodzaak van gemaakt om te kunnen en willen leven. Zonder huis, auto, de TV, computer enz. zijn wij arm, terwijl voedsel en water, tenminste in de welvaartswereld, inmiddels tot een vanzelfsprekendheid zijn geworden.
Het probleem voor de mensheid is de aanname dat het zo hoort. Zodra twee of drie generaties in een zeker comfort hun leven volbrengen, nemen wij dat als vaststaand aan, terwijl het nieuws dagelijks laat zien dat dit zomaar kan veranderen.
Hoogconjunctuur is doorheen de geschiedenis altijd tijdelijk geweest, juist omdat de mens steeds weer van zijn eigen beperkte zicht uitgaat. De aanname maakt zelfverzekerd, met als gevolg dat we niet meer op de keerzijde letten.
Deze hoogconjunctuur heeft inmiddels een groot deel van de planeet in zijn greep, weliswaar zonder dat daar overal alle bevolkingsgroepen deel aan hebben. Hierdoor neemt het risico evenredig toe. Het zou fijn zijn als elk mens onbekommerd en in welvaart zou kunnen leven, alhoewel…, dat zou ook betekenen dat de bevolkingsgroei binnen de kortste keren zou toenemen tot proporties die onze planeet onmogelijk kan dragen. Het maximum ligt rond de 12 miljard, die we volgens huidige berekeningen rond 2070 zullen bereiken. En dan?
Als onze hulpbronnen tegen die tijd niet al uitgeput zijn, ontstaat er een absoluut en onoverbrugbaar tekort. Wat volgt laat zich raden.
Stel je de hongerwinter van 44-45 voor; gooi in die situatie een biefstuk in het midden van de straat, en wacht vervolgens op wat gebeurt. Deze niet ondenkbeeldige schets zal tot een miljardenvoud worden uitgerekt, met als slachtoffers onze kinderen en kleinkinderen. Daarom is het absolute noodzaak om de economie NU te hervormen, met als doel een eerlijker verdeling van de beschikbare middelen. Dat betekent dat de welvaart in de welvaartswereld omlaag moet tot, voor de planeet, draagbare proporties. De zo door neo-liberalen gepropageerde groei, moet stoppen! Als wij deze ommekeer niet zelf in gang zetten, zullen we er uiteindelijk toe worden gedwongen, met alle funeste gevolgen die daaruit voortvloeien…

joachimartist

I'm a visual artist, writer, internet & multimedia developer-consultant. I'm in business and self-employed since 1980 when I had my first solo-exhibition. Coming from a classical background my focus today is more on digital art. I publish since 1987 but debuted as a novellist last year. "het Ritsjas Gevoel" is only available in Dutch so far. In 1997 I went back to college for a course Internet Developer Expert and since I create websites and multimedia amongst others. I'm on the Net from its beginning, before the WWW was developed and it was still called Arpanet. As an artist I contributed to the early possibilities and was involved in study-projects like: imaging over IP, video and shopping on demand and making the digital possibilities available for education, art-databases etc. For more info please visit one of my websites which can be found at http://joachimartist.net63.net/ or http://joachimartist.blogspot.com/

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook