Gisteren dus m’n verplicht nummertje gedaan om m’n proces verbaal te halen bij de politie, voor m’n verloren rijbewijs.
Onder het mom van ‘YOLO’ stap ik 5 voor 3 in de auto om – net te laat – te arriveren bij het bureau!

Er is genoeg parkeerplaats en parkeer m’n auto zo dat ik net uit zicht ben voor de agenten die vanaf de receptie naar buiten kunnen gluren. Bellend wandel ik naar binnen en kijk links een hok in waar een agente iets aan ‘t bespreken is en aan de balie staat een Turkse jongeman met z’n vader een aangifte te doen.

De 3 agenten die mij kunnen waarnemen kijken met een blik in hun ogen waardoor ik netjes m’n gesprek aan m’n mobieltje beëindig. Eén van de agenten vraagt of hij me kan helpen en ik vermeld netjes dat ik een afspraak heb voor een PV voor m’n rijbewijs. Het eerste dat hij me vraagt: “Heb je legitimatie bij je?”, ik overhandig netjes m’n paspoort. Vervolgens word me gevraagd: “Weet je je rijbewijsnummer?”. Really?!??!
Ach… Ik doe een stap terug terwijl brigadier “in volle vaart” aan de slag gaat met zijn computer.

Hoe ik trouwens weet dat die andere 2 Turks waren? Nee, niet omdat ze naar knoflook roken! Paps probeerde een kenteken te vermelden in het Nederlands – de Turkse en Nederlandse taal gebruiken beide het Latijns alfabet, maar de uitspraak is toch wat anders. Moest wel lachen toen senior ‘NK’ tot 7 keer probeerde te zeggen: “Neh-Kah”, waarop junior lonchalant “En-Ka” zei.
Wel een lekker zicht trouwens, 3 mensen op het politiebureau en alle drie een donkere kop en een grote neus! Nu snap ik hoe al die kranten aan hun verhalen komen en waar de vooroordelen vandaan komen.

Terwijl ik wacht op de brigadier, valt me een A4’tje op dat daar aan de balie hangt met de mededeling dat het voor het bureau betaald parkeren is, ook op de zaterdag!
Impulsief als dat ik kan zijn denk ik: “Ik vertel die agent dat ik even m’n auto moet verzetten omdat ik niet betaald heb en dat ik zo weer terug ben”.
Ik ademde al in en de woorden lagen al op m’n tong en op het laatste moment dus gingen er allemaal belletjes af in m’n hoofd en moest ik dus flink op m’n lip bijten en maar hopen dat ze niet op dat moment gingen controleren voor hun eigen pand. YOLO zette ik dus fijn opzij, het was een NO-YOLO voor mij!

Ik zet het van me af en luister nog even mee met die andere mensen, het bleek dus te gaan dat die jongere was aangereden door een andere auto bij een tankstation. Mevrouw agente vraagt: “Hoe hoog was de neus van de auto? Ter welk hoogte heeft hij je geraakt?”. Terwijl de familieleden staan te puzzelen stelt de agente voor: “1,5m? Dat is wel een normale hoogte voor de neus van een auto…”. Senior stemt in zoals mensen vaak ja knikken wanneer ze de vraag niet helemaal begrijpen, ondertussen trek ik 1 wenkbrauw op en denk voor de 2e keer: “Really?!?!?”.
Junior houdt z’n hand op orsthoogte en zegt: “Vind je dat niet een beetje hoog voor de neus een auto?”.

Ik zal me verder netjes gedragen en geen conclusies trekken over het gemiddelde IQ van een agent(e) en als je dit leest als agent(e) zijnde: peace and harmony!