Ook gastronomie?

Net ingestapt in Maastricht in de intercity naar Deventer. Het is een rustige avond door de week, zo rond de klok van zeven uur in de vakantieperiode. Ik heb mij aan het raam gezet en stel mij in op een reis van een kleine drie uur.

Tegenover mij neemt een  jonge vrouw plaats, bepakt en bezakt en settelt zich ook bij het raam. Het blijkt al gauw, dat ze besloten heeft vanavond te ‘dineren’ in deze stilte coupé. Haar zojuist gekochte ‘zelfbouw’ Caesar salade van de Appie to go… wordt geopend en op het planchet voor het raam gezet, nadat de folie van de bovenzijde is verwijderd. De verschillende ingrediënten uit kleinere verpakkingen worden in de bijbehorende transparante bak tezamen gebracht. Dit uiteraard met de dressing, die uit het bijbehorende zakje wordt geknepen. Een en ander ‘loopt’ haar tussen de vingers door. Na vakkundig met het bijbehorende disposable bestek het ‘husselen’ van de salade te hebben afgerond, kan het feest beginnen. Dit alles op het te kleine planchet voor het raam, boven ook mijn knieën.

Als eerste wordt een grote headset gekoppeld aan een iPod, die op het hoofd is geplaatst en begint ze niet geheel geruisloos te eten met het plastic vorkje. Tegelijkertijd leest ze een e-book op haar e-reader, waar bij ze met een iets te vette vinger de pages scrolled. Verbazingwekkend is ook om te zien, dat de op het planchet gemorste ingrediënten alsnog weer worden opgepakt en verorberd.

Nadat de ‘dinerklus’ is geklaard, wordt het verbruikte plastic in de onderliggende, maar veel te kleine afvalbak gepropt en wordt de ‘dinertafel’ omgebouwd tot werkplek. Ik kijk de rest van de treinreis tegen de achterzijde van het opstaande scherm van een oude en te grote lap top aan. De headset blijft en zonder servet zijn toch de vingers enigszins ontvet, zodat het toetsenbord bediend kan worden.
Heel bijzonder is deze ervaring en dit komt wellicht ook omdat ik de laatste jaren niet vaak met de trein gereisd heb en ik me als ‘jonge oudere’ qua nieuwe generatie onvoldoende in de tijd had verplaatst.
Toch wil ik dit allemaal kunnen blijven respecteren, maar ik geef toe; soms is het ‘ff’ wennen!

Wel realiseer ik me ook anno 2013, dat ik vandaag voor slechts 17 euro vice versa van Deventer naar Maastricht reis met het goedkope treinkaartje van diezelfde Appie Heijn.
Ook ik verplaats me in de tijd ……….

Bert Roetert