Een kind heeft doorgaans het geluk zijn opa’s en oma’s te zien overlijden. Een overleden opa of oma is een teken van een geleefd leven. Een bewandeld pad waar lering uit getrokken kan worden.

Iedereen heeft een verzameling van vier grootouders. Twee setjes. En in tegenstelling tot een kaartenverzameling breid je je collectie niet uit maar moet je lijdzaam toekijken wanneer ze één voor één uit je knuistje worden getrokken.

De eerste heb ik niet bewust meegemaakt. De robuuste stratenlegger met kolossen van handen herken ik alleen maar op foto van zijn brede vriendelijke lach met mij als 3 jarige dreumes op schoot.

Het eerste setje raakte ik daarna in z’n geheel kwijt. De tengere vrouw van de robuuste stratenlegger werd regelmatig zittend op haar eigen rollator door mij als adolescent naar de rand van het voetbalveld geduwd. Daar schroomde ze niet te tieren op totaal onbekende jongetjes van 10 jaar oud uit een ander team of ze van welgemeend kritiek te voorzien. Deze eigenaardige vrouw schetterde na afloop altijd dat ik de beste was, ongeacht of ik de wedstrijd eigenhandig om zeep had gebracht. Ze was de mascotte van het voetbalteam, die niet alleen mijn oma was maar onze collectieve oma.

Na afloop van de wedstrijd vroeg ze me met waterige ogen waar het leven langzaam in aan het verdrinken was om haar bij mij te dragen om mijn vinger, in de vorm van een zegelring. Dit heeft ze drie maanden kunnen aanschouwen.

Het andere setje was een setje dino’s. Ze zouden allang uitgestorven moeten zijn, maar lopen als in Jurassic Park misplaatst rond in een speciaal voor hun afgebakend gebied waar ze niet uit mogen ontsnappen. Eén van de twee heeft haar luisterend oor al geboden aan deze onontkoombare vergankelijkheid. Hades was al eerder voor de ziel gekomen, de huls zal vanzelf volgen. De ander houdt ongewild vast met lichaam en geest.

Tijdens het afscheid van de ene dino wilde de andere dino haar nog iets meegeven. Hij stond moeizaam op. Een oncontroleerbaar scheetje ontsnapte zijn broze lichaam en hij beloofde snel bij haar te zijn. Hij blijft al bijna een jaar in gebreke met deze belofte, maar het lichaam houdt de geest gegijzeld. Een huilende T-Rex.

Elke opa en oma heeft zijn eigen functie voor het kind. Je leert over ziekte, pijn, verdriet, liefde, verzorging en begrip. Jonge zielen zouden door oude zielen gevoed moeten worden, niet andersom. De eerste, de tweede, de derde en de vierde, het is een dodenrit waarbij ze één voor één over boord gaan, gevoerd aan de wolven. Maar ik denk dat wij onze bestemming wel halen.