Dagtekening: 9 juli 2015

Betreft: het delen van o.a. mijn ervaringen m.b.t. de Gemeentelijke integriteit. En het daarmee gepaarde gaande menselijk falen, gedurende de zorg voor een eenvoudig Burger.

 

Geachte heer, mevrouw,

 

Zodoenwijhetinarnhem.

Nu mijn vader overleden is moet ik van mijzelf en wellicht in dienst van de toekomstig Arnhemse zorgaanvrager, dit schrijven samenstellen. Laat ik helder zijn: het is geen klacht maar wellicht een aanklacht.

Ik ben een realistisch mens die geen enkele hoop heeft dat door het falend Gemeentelijk systeem, en daarmee gepaard gaande menselijk gedrag mijn vader tot leven zal komen.

Maar wellicht is de rol van roeper in de woestijn wel een onderdeel van mijn rouwproces, om het daadwerkelijk een proces te laten zijn.

Zaken als schaamte, integriteit, emotie, leugens, verbazing en frustratie zijn de afgelopen weken de revue gepasseerd. Mijn revue, voor alle duidelijkheid. Waar nog ik, nog mijn broer, nog de overige familieleden nog mijn wijlen vader de veroorzakers van zijn.

 

U als Gemeente en de diverse (gemeente) medewerkers die ik de afgelopen weken heb ontmoet, gesproken, serieus genomen heb om het welzijn van mijn vader te borgen, hebben niet gedaan wat ze moesten doen. Zij hebben hun eigen belang gediend vanuit de eigen zorg. En in dit geval niet van mijn vader. Onze vader en opa. Leest u mee?

 

Mijn verhaal……….

  1. Er wordt bij mijn vader longkanker geconstateerd en hij neemt het besluit om te kiezen voor geen pijn en geen benauwdheid. Tevens maakt hij de keuze om ook niet te kiezen voor zaken als chemotherapieën, etc wat in nauw overleg met familie en behandelend artsen genomen is. Een keuze die ik, de familie gerespecteerd hebben.

Twee maanden geleden gaat het bergafwaarts met mijn vader en aangezien hij zelfstandig woont, is zorgondersteuning ook een noodzaak geworden. En het beroep van Mantelzorger is ook voor mij een feit, geen probleem.

Zodoenwijhetinarnhem, luidt uw uitspraak, bijzonder kan ik u inmiddels mede delen.

 

Op mijn eerste telefoontje richting uw callcenter kreeg ik de vraag hoe lang mijn vader nog te leven had. Het Arnhem zodoen…..kon nu echt beginnen.

 

 

 

 

 

 

Een opsomming van feiten die niet in chronologische volgorde staan.

 

  1. Een thuiszorghulp die gaandeweg het verzorgingsproces 100 euro wil betalen voor een schilderij aan de muur
  2. Gesprekken met de palliatieve zorg “manager” die in een keukentafel gesprek, 5 minuten voor de start er achter komt dat haar verantwoordelijkheidsgebied niet Presikhaak maar het Spijkerkwartier is. Maar dit kwam niet door haar zelf, maar door een verkeerd doorgestuurde mail! Maar ze zou alles doorgeven aan de juiste persoon…
  3. De juiste persoon is ook voor een keukentafel gesprek geweest in het kader van huishoudelijke ondersteuning. Dit heeft nimmer plaatsgevonden door op sms niveau en telefonisch aan te geven: nog niets gehoord, gaat het bij de aanmeld administratie verkeerd, ik ga er achteraan, etc. om mij schijnbaar stil te houden.
  4. De thuiszorg niets wist van mails etc, die naar een verdere ondersteuning van mijn vader zouden leidden
  5. Er op dokter advies een medicijnpomp thuis nodig was om het lijden van mijn vader te verzachten. En twee huisartsen met het schaamrood op de kaken voor ons stonden. Er was wel een pomp maar geen handjes vanuit de zorg om het te bedienen. We konden uit de inmiddels gegroeide voorraad medicijnen, eigenhandig slaappillen toe gaan dienen. (later bleek dat mijn vader de pillen niet eens meer door kon slikken)
  6. 1 Juli is mijn vader overleden, en krijg ik op 3 juli jl. een telefoontje van een Manager uit de Zorg: of de huishoudelijke hulp opgestart kon worden! E.e.a. bevestigd door een schrijven dat er een akkoord is voor Toekenning Maatwerkvoorziening WMO. Ondanks de wetenschap van de feitelijkheden.
  7. Een sleutelkastje voor thuiszorg niet opgehangen mocht worden van de Woningcorporatie Portaal, en de Gemeente daar verantwoordelijk voor zou zijn. Heen en weer bellen door mij leverde niets op. Waardoor mijn vader op 28 juni jl. ,van twee uur in de nacht tot de volgende morgen acht uur naast zijn bed gelegen heeft. Met veel pijn, verlies van eigen waarde en in zijn eigen urine. Zo heb ik hem namelijk gevonden, na het paniek telefoontje van de thuiszorg die mijn vader door het raam zagen liggen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slotwoorden:

Zodoenwijhetinarnhem!

Zo begon ik mijn verhaal vol ervaringen wat de Arnhemse zorg inhoudt, waar het voor staat en waar menigeen binnen uw zorgverantwoordelijkheid zonder ethisch denken en handelen mee om, en schijnbaar mag gaan.

Wat is eigenlijk mijn vraag aan u? Is het eigenlijk wel een vraag, klacht, een aanklacht? Verwacht ik iets van u?

Ik zou het met opschrijven van deze woorden nog geen eens meer weten!

Toen ik vanmorgen belde naar de Gemeente, en aan de receptioniste zonder naam vroeg om een adres en namen waar ik mijn verhaal naar toe kon sturen. Werd ik bijna afgescheept richting mij, zeer bekende website.

U bent wel als organisatie consistent met het wegwuiven, ik kan niet anders zeggen.

Maar de dame wist me nog wel te vertellen dat de vakantie voor de deur staat, dus ik moest er wel op rekenen dat het een lange tijd zou duren voordat er een reactie zou komen.

Geachte heer, mevrouw

Neemt u de tijd, maar vergeet mijn vader niet. Een eenvoudig Arnhemse Burger, die 87 is geworden. En wel de zorg heeft gekregen in de Hospice waar ook hij op zoek naar was. Daar heb ik letterlijk een  buiging gemaakt voor de dames die weten wat respect, integriteit en zorg inhoudt.

En laat ik afronden met u een hele fijne vakantie toe te wensen. U heeft het vast verdiend.

Met een gepaste groet,

 

De heer E.H.L. Willemsen, opgevoed met authentieke waarden en normen door de heer T.G. Willemsen. Bij u bekend onder Subjectnummer: 142870.