Midden in de nacht gaat de huis telefoon. Voor de jongere lezers: als je de Pluis wilt bezoeken moet je in de hal op een knopje drukken, dan gaat bij mij de telefoon over, ik neem op, versta je niet maar druk wel op de “open “knop.

Politie, klinkt er aan de andere kant. Ik schrik me te pletter en ouwe Joop staat op scherp. Ik kom niet voor u, maar wilt u de deur openen. Koele kikker als ik ben, druk ik compleet overdonderd op de open knop.

Op de Galerij lopen even later twee schimmen. Op weg naar mijn buren. Mijn buren?

Ik doe mijn deur open ( omdat ik namelijk nieuwsgierig ben en dus een half vrouw half man ben) en de buurvrouw doet ook de deur open. Zij gehuld in haar badjas, en ik in mijn gloednieuwe Vaderdag-action- onderbroek. Zal vast een pracht gezicht zijn geweest. De buurvrouw wist mij eerder te vertellen dat hun inwonende zoon die een beetje, maar al heel lang van het padje af is, andere medicijnen heeft. En nu heel onrustig is, en ze keek niet echt blij.

Enfin, een beetje lawaai en een dichtslaande deur.

Na een paar minuten hoor ik de deur weer opengaan, en de twee schimmen lopen in grote passen richting de lift. Rust!

Nou ja rust. Ik ben klaarwakker en de Honden staan bij de voordeur omdat ze denken: hé de ouwe is wakker, plassen, poepen!

Enfin, dan maar een rondje zodat Joopie in alle rust onder de schommel kan gaan zitten poepen.

Arme jongen en arme ouders. Mensen op leeftijd die opgezadeld zitten met een gekkie van hun eigen vlees en bloed. Die door de bezuinigingen weer thuis moest komen wonen. Die af en toe op mijn Honden past en, in tegenstelling tot menigeen, het heel goed kan vinden met de Honden.

En de Gemeenten dit jaar een plan klaar moeten hebben om middels persoonlijke aanpak, overlast te voorkomen. Overlast, die inmiddels verspreid en verankerd zit binnen de gehele samenleving. En die de komende jaren alleen maar zal toenemen, ook in heftigheid.

Nu ben ik geen arts, geen specialist maar alleen een beetje, zoals in de Achterhoek noemen, een in de kop kieker. En mijn buurjongen heeft zijn slechte en goede dagen, net zoals mensen die denken dat ze niet van het pad af zijn. Goede dagen betekent voor hem: achter de computer boem boem muziek “componeren “ en slechte dagen: in bed liggen en zijn ouders als stront behandelen.

De politie gaat het druk krijgen. Ze mogen niet meer “discrimineren”, wel computer expert zijn, koeien uit de sloot halen, kindjes redden of stukjes ervan uit een auto plukken, IS van straat afhalen, inbrekers vangen, geen feestjes meer geven die budget overschrijdend zijn en een Kalasjnikov te lijf gaan met een goednieuwe, maar wel uitschuifbare wapenstok. En nu ook nog gekkie expert zijn. Maar straks wel ondersteund gaan worden door een versplinterde zorg en een Project Ambtenaar die na vier uur in de middag niet meer te bereiken is. Het stelt me gerust, heel gerust.

Ik lees net dat de Haagse club besloten heeft dat ik voor mijn huur-kot naast de hoge huur, ook nog voor het riool moet gaan betalen. Een loden pijp waar mijn Nasi Goreng met sambal door heen glijdt. Waar iemand die er verantwoordelijk voor is, en er jarenlang geen onderhoud aan heeft gepleegd, nu euro tekens in zijn ogen heeft.

De metafoor voor mijn buurjongen!

Jarenlang was er geen geld om de jongen een leven te bieden wat paste binnen zijn mogelijkheden, en daar krijg we nu de rekening voor gepresenteerd.

Nu is het stevige knaap, die schijnbaar door zijn pillen en poeders in velerlei opzichten stevig blijft. Maar volgens mij niet via het putje in het toilet in het riool terecht kan komen. Omdat het simpelweg niet meer past.

En verwarde mensen, onvoorspelbaar laten zijn past dus ook niet.

Nee, de samenleving als geheel moet zijn verantwoordelijkheden pakken, ook nu. Onder bezielende leiding van de Burgervader en zijn/haar Wethouders.

Ik kan u vertellen, dat wordt in mijn dorp nog lachen.

Mensen die ik niet gekozen heb, hebben voor het zeggen, over mij en voor mij. En dus ook voor mijn buurjongen.

Kijk wat er in Rome gebeurt? Een nieuwe gekozen Burgemeester die orde op zaken moet gaan stellen, advocate is en als extra, ziet ze er ook nog geweldig lekker uit. En in ons dorp?

Een Burgemeester die vroeger Groenteboer was, onzichtbare Wethouders en een Ambtenaren korps die afgelopen vrijdag onbereikbaar waren, zei het bandje tegen mij.

Prachtig. Ik vraag me af wat er allemaal door een riool heen gaat, wat je er wel of niet door heen mag laten glijden en waar het afval uiteindelijk, echt terechtkomt?

Volgens mij is het riool het middel om van verwarde mensen af te komen. Soms in stilte en soms met wat tegenstand. Alleen ik vraag mij wel af wat verward zijn, eigenlijk is?

Misschien een Groetenboer die op zijn 63e stopt, om voor een ander vrij baan te maken in kader van de herindeling? Die even vergeten is dat het werkende klootjes volk op zijn 67e uitgeblust en wel op de stoel mag ploffen, en niet op zijn of haar 63e?

Daar heb ik als ” een in de kop kieker ” prachtig wetenschappelijk onderbouwde woorden voor: hij is verward en een mafketel. En daar hebben wij er meer van, zonder dure medicatie! Alleen de Groenteboer weet het zelf nog niet, en niemand durft het hem te vertellen.

Vroeger was Groenteboer zijn, een vak. Net zoals Politieman/vrouw, in de kop kieker en hulpverlener zijn.

Vroeger, ja vroeger. Toen hadden ze geen riool maar een put. Nu hebben we de commissie Stiekem, klinkt heel anders, of niet dan?