Ik hou van latin en tropisch. De sfeer en muziek zijn wat mij betreft heel aangenaam. Maar het is een erg persoonlijke aangelegenheid voor mij. De liefde zit echt in de onderste laagjes van mijn gevoel. Komt natuurlijk door mijn opvoeding. Bij ons thuis werd alle soorten muziek gedraaid. Vooral de Braziliaanse klanken vind ik al mijn hele leven heel aangenaam. Wij hadden altijd drukke feesten bij ons thuis met veel mensen, al dan niet zelfgemaakte muziek en heel veel lekker eten en drank. Als kind krijg je dan toch de indruk dat het leven leuk is en dat zomers heel lang duren en heet zijn.

Ik groeide op en kwam erachter dat het leven precies zo leuk is als je het zelf maakt. Dat sfeer iets heel persoonlijks is, iedereen beleefd het op een andere manier.

Waar je onbevangen lol staat te maken en te lachen beginnen jongens dat te verstoren met idioot gedoe. Zeker op vakantie in zuidelijk gelegen landen hadden we op een gegeven moment niet heel veel rust meer. Ik kan daar niet goed mee omgaan, dus blijf ik er weg.

Toen wij nog ruim voor de uitgaansgerechtigde leeftijd waren gingen wij naar de rollerskate disco in Scheveningen en ‘t Zeepaardje in Noordwijk. Waar je spontaan ontstane feesten had die niet onderdeden voor echte maar op heel nette tijdstippen gehouden werden. Het muziek aanbod was funky,hiphoppy,soul,tropisch. Op al die plekken kon je ook gewoon eten scoren en cola en werkelijk gruwelijk jezelf te buiten gaan aan urenlang dansen.

Dat vloeide moeiteloos over in het echte stapwerk met autoritten van twee uur om ergens te komen en drie keer op een dag tussen Den Haag en Amsterdam heen en weer pendelen.

Opeens kwam daar de Housemusic ruw de boel verstoren. Ik persoonlijk trek house niet, vond Italodisco ook al nooit wat en wat mij betreft lijkt dat heel veel op elkaar. Alles in mij wil weg als ergens house gedraaid wordt.

Gelukkig ben ik in die tijd ineens aan mijn enige echte verkering geraakt. Die draaide dezelfde muziek als ik. Als stel ga je naar huisfeestjes en ook daar draaide men gewoon dezelfde mix. Of iets tropischer aangezien hun thuis landen tropische eilanden waren waar ze heel goed carnaval kunnen vieren.

Toen dat na een paar jaar huisje spelen toch niet bleek te zijn wat ik wilde had ik inmiddels wel weer een paar tenten gevonden waar de mix van muziek weer heel aangenaam was afgeregeld. Je kon er eten scoren en fernandes rood en uren onbeschaamd doordansen.

In die tijd leerde ik ook salsafeesten kennen. Eenzijdiger dan ik gewend was, maar jeetje wat was dat dansen leuk om te doen. Je moet bedenken dat ik iedere avond op maandag na ergens wel een paar uur kon dansen. Doordeweeks en zondagmiddag salsa in kroegjes en zaaltjes en in het weekend lekker de hiphop-R&B-swingbeat-Soul. Life was really good.

Verandering is aanpassen geblazen. De kunst is om door te zoeken en gevarieerd je behoeftes te laven zodat er een recessie overheen kan waarbij je lievelingstenten een voor een als een kaartenhuis omvallen en je je heil ergens anders zoeken moet.

Op een of andere manier heb ik door de topsportieve dansers met hun strenge eisen en balletschoentjes toch wel een beetje de lol in de salsa verloren. Ineens moest er vanalles en was de vrlijblijvendheid en gewoon simpel dansplezier ver te zoeken. Want ineens moest ik vantevoren getallen en rijrichtingen aangeven terwijl in de jaren ervoor niemand precies wist hoe ik eruitzag omdat ik als een tornado over de dansvloeren gesleurd werd door een lange reeks dansende meneren.

Intussen hoor ik mijzelf vaak uitleggen aan mijn verschillende dansvriendjes en vriendinnetjes dat ik niet eens zo heel veel met salsa op zich heb, maar dat de bijkomstigheden vooral leuk zijn. Ik hou van het schrijven erover. Vanuit het oogpunt van een bekende outsider. Ik hou van het uur knuffelen dat gepaard gaat met binnenkomen en weggaan. Dat als je jarig bent, er een nummer voor je gedraaid wordt en jij dus met iedereen een stukje danst in een kring. Zelfs als er een danser uit ons midden is overleden besteden we er aandacht aan. Dan herdenken we diegene met zijn of haar favoriete nummers en we dansen met die persoon in gedachten. We delen de passie op die manier. Er zijn bekende salsero’s die we graag eren met bijzondere feesten ter ere van hem of haar. (de verjaardag van Papi Klein) Die dingen zijn waarom ik zo van mijn stukje latin life hou.

 

 

Louke

Ik schreef al voordat ik ooit van een alfabet gehoord had. Toen mij eenmaal die superhandige 26 lettertjes waren onthuld was ik er klaar voor: schrijven en gelezen kunnen worden. Ik heb er velen mee vermaakt, niet in de laatste plaats mezelf. Want van schrijven wordt je blij.

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook